Strona główna  
  Dyskografia  
  Indeks  
  Teksty  
  Biografie  
  Artykuły  
  Rozrywka  
  Ankiety  
  Fani  
  Linki  
  Strony oficjalne  
MIKE RUTHERFORDWIESŁAW WEISS
 
Tylko Rock
Nr 1, Wrzesień 1991
Skromny mechanik
           Wydaje się przeciwieństwem pozostałych muzyków, związanych - w tym czy w innym okresie - z Genesis. Gdy koledzy zabiegali o uznanie tłumów, on mówił: Piszemy zwykłe piosenki. I co najwyżej dodawał: Moim zdaniem przyjemnie się tego słucha. Gdy koledzy walczyli o eksponowane miejsca w grupie, on przyznawał: Umiem tak mało; myślę, że sporo powinienem się jeszcze nauczyć. Gdy Gabriel czy Banks robili wszystko, by widziano w nich świadomych swego posłannictwa artystów, on mówił: Bardzo długo nie mieliśmy pojęcia, co chcemy osiągnąć. Albo: Wszystko przychodzi nam z ogromnym trudem. Pracujemy powoli, z wysiłkiem... Urodził się 2 października 1950 roku w Guildford w rodzinie oficera marynarki wojennej. Od najmłodszych lat uczył się grać na gitarze i tworzył amatorskie zespoły, nigdy jednak nie myślał o karierze estradowej. Nawet później, gdy w Charterhouse stanął wraz z Anthonym Phillipsem na czele grupy The Anon. W Genesis jest basistą i dopiero w dalszej kolejności gitarzystą, a w początkowym okresie wspólnej działalności sięgał też niekiedy po inne instrumenty, np. po wiolonczelę.

Peter Currell-Brown napisał powieść Smallcreep's Day o robotniku, który u schyłku życia, po czterdziestu latach bezmyślnego powtarzania tej samej czynności przy taśmie produkcyjnej, odkrył nagle że praca, którą szczerze nienawidził, była częścią większego dzieła: tworzenia skomplikowanych maszyn. Właśnie ta książka, zadziwiająco naiwna, wręcz głupia, zainspirowała Mike'a Rutherforda do nagrania pierwszej autorskiej płyty, a właściwie suity wypełniającej jedną z jej stron. Album, wydany w lutym 1980 roku, otrzymał oczywiście tytuł Smallcreep's Day.
Smallcreep's Day   SMALLCREEP'S DAY (1980)
 
Smallcreep's Day:
    Between The Tick And The Tock,
    Working In Line, After Hours,
    Cats And Rats,
    Smallcreep Alone,
    Out Into The Daylight,
    At The End Of The Day
    Moonshine
Time And Time Again
Romani
Every Road
Overnight Job
Można się dziwić że basista Genesis sięgnął po temat taki a nie inny, można też jednak w jego wyborze widzieć wyraz skromności. Suita Smallcreep's Day to jakby autoportret muzyka, który służy jedynie swojej grupie i ze zdumieniem odkrywa, że jest współtwórcą czegoś tak wspaniałego, jak muzyka Genesis. Suita Smallcreep's Day to zarazem akt odwagi: podjęta przez owego skromnego instrumentalistę próba stworzenia własnej muzyki. Biedny stary Smallcreep, angielski robotnik, który całe życie wiercił jakieś otwory, nie byłby w stanie sam stworzyć nagle maszyny, w powstawaniu której miał udział. I Rutherfordowi również nie udało się stworzyć muzyki dorównującej atrakcyjnością przebojom Genesis. Kompozycje, przypominające charakterem utwory grupy, oparto na wątłych pomysłach melodycznych, brzmienie jest ubogie wykonaniu brakuje werwy (śpiewa Noel McCalla, na instrumentach klawiszowych gra Anthony Phillips). Wyróżniają się jedynie instrumentalny fragment suity Smallcreep's z żywą ekscytującą partią gitary oraz baIlada Every Road, przypominająca przeboje Barclay James Harvest.
Acting Very Strange   ACTING VERY STRANGE (1982)
 
Acting Very Strange
A Day To Remember
Maxine
Hallway There
 
 
    Who's Fooling Who
Couldn't Get Arrested
I Don't Wanna Know
Hideaway
We wrześniu 1982 roku ukazała się druga płyta basisty, zatytułowana Acting Very Strange. Była próbą odejścia od stylu Genesis. Rutherford, który tym razem podjął się obowiązków wokalisty, a swoje instrumentarium rozszerzył o syntezatory, przedstawił muzykę bardzo prostą, silnie zrytmizowaną (współtwórcą dwóch piosenek, Maxine i Couldn't Get Arrested był Pete Bellotte, znany dostarczyciel repertuaru disco), epatującą agresywnymi elektronicznymi brzmieniami. Pasowała ona do epoki Ultravox, od chwili ukazania bardzo się jednak zestarzała.

Rutherford musiał zdawać sobie sprawę z tego, że jest marnym wokalistą i zwlekał z nagraniem następnego albumu do chwili znalezienia odpowiedniego śpiewaka. Po długich poszukiwaniach zaangażował w 1985 roku aż dwóch: Paula Carracka, znanego m.in. z Ace, oraz Paula Younga, wcześniej związanego m.in. z Sad Cafe. Nie czuł się dobrze w roli solisty - robotnika, który sam porywa się na budowę skomplikowanej maszyny - i dobrał jeszcze dwóch współpracowników: pianistę Adriana Lee i perkusistę Petera Johna Van Hooke.
Mike And The Mechanics   MIKE AND THE MECHANICS (1985)
 
Silent Running
All I Need Is A Miracle
Par Avion
Hanging By A Thread
I Get The Feeling
 
    Take The Reins
You Are The One
A Call To Arms
Taken In
Tak powstała grupa Mike And The Mechanics, która zadebiutowała płytą Mike And The Mechanics i w krótkim czasie zdobyła popularność piosenkami Silent Running (użytą w filmie On Dangerous Ground), All I Need Is Miracle i Taken In. Płyta nie była dziełem autorskim Mike'a: piosenki z nim razem napisali głównie B.A Robertson i Christopher Neil. Nie była też Jego popisem. Na plan pierwszy wysunęli się wokaliści, zwłaszcza świetny Carrack oraz pianista. Zawierała różnorodne piosenki wzorowane na muzyce z amerykańskich list przebojów, takie jak nastrojowe Silent Running, You Are The One i A Call To Arms czy podrywające do tańca Hanging By A Thread i Take The Reins, niekiedy może zbyt stereotypowe jak I Get The Feeling i Taken In, ale profesjonalnie, nowocześnie zrobione. Pod względem literackim wyróżniała się Silent Running, podważająca autorytety władców współczesnego świata.
Living Years   LIVING YEARS (1988)
 
Nobody's Perfect
The Living Years
Seeing Is Believing
Nobody Knows
Poor Boy Down
 
    Blame
Don't
Black And Blue
Beautiful Day
Why Me
Podobny charakter miała następna płyta grupy, Living Years, wydana w październiku 1988 roku, równie popularna. Największe powodzenie zdobyła piosenka Living Years, przypominająca spokojniejsze utwory zespołu Foreigner. Rutherford napisał ją wstrząśnięty śmiercią ojca, z którym nie mógł nigdy znaleźć wspólnego języka - zdaniem rodziców Mike zaprzepaścił szansę prawdziwej kariery, poświęcając się czemuś tak niepoważnemu jak muzyka rockowa. W repertuarze przeważały tym razem utwory silniej zrytmizowane, bliższe szablonom disco, np. Seeing Is Believing, Poor Boy Down, Blame i Beautiful Day.
Word Of Mouth   WORD OF MOUTH (1991)
 
Get Up
Word Of Mouth
A Time And Place
Yesterday, Today, Tomorrow
The Way You Look At Me
 
    Everybody Gets A Second Chance
Stop Baby
My Crime Of Passion
Let's Pretend It Didn't Happen
Before (The Next Heartache Falls)
Dopiero niedawno, kilka miesięcy temu, ukazał się trzeci album Mechaników, Word Of Mouth najbardziej udany z wszystkich trzech, zawierający więcej ładnych, melancholijnych piosenek, na przykład Get Up, A Time And Place, Stop Baby oraz nagrana z towarzyszeniem chóru kościelnego Before The Next Heartache Falls. Wielkim przebojem stał się skoczny utwór Word Of Mouth. W tekstach pojawiły się refleksje nad wartością i przemijaniem życia, może trochę zbyt powierzchowne, czegóż jednak oczekiwać od muzyki pop, która jednym uchem wpada, a drugim wypada?

Wiesław Weiss
 Odnośniki związane z tematem 
 Inne artykuły
   RecenzjaSmallcreep's DayPaweł RoczniakArtykuł własny1999
   RecenzjaActing Very StrangePaweł RoczniakArtykuł własny1999
   RecenzjaMike & The Mechanics (M6)Dorota MaciochaTylko Rock07 / 1999
   WywiadBardziej niż kiedykolwiekGrzegorz CzyżTylko Rock07 / 1999
 Strony internetowe
   WitrynaA House Of Many RoomsNieoficjalna strona internetowa Mike & The Mechanics
   WitrynaThe A-Z of Mike Rutherford songsIndeks utworów Mike'a Rutherforda i Mike & The Mechanics
   Witrynawww.carrack-uk.comOficjalna strona internetowa Paula Carracka
   Witrynawww.paul-young.orgNieoficjalna strona internetowa Paula Younga