Polskie forum Genesis

Forum fanów grupy Genesis
Teraz jest Cz kwi 09, 2020 4:21 am

Strefa czasowa: UTC [ DST ]

Utwórz nowy wątek Odpowiedz w wątku  [ Posty: 31 ]  Przejdź na stronę Poprzednia strona  1, 2, 3  Następna strona
Autor Wiadomość
PostNapisane: Śr wrz 15, 2010 12:55 am 

Dołączył(a): Wt kwi 17, 2007 2:31 pm
Posty: 1104
"QUICK WHISKY AND MUSIC INTERVIEW (with Helmut Janisch's help)

Ray Wilson was born in Dumfries so no wonder he’s got a sweet spot for good Scotch. After a number one hit in the UK with the band Stiltskin (Inside), he Became Genesis’ lead singer in 1996 after Phil Collins had left the band. Their album ‘… Calling All Stations…’ went into the top 10 worldwide. Ray left Genesis in 1998 and started to work on various projects and albums, whether in solo or with Stiltskin or Scorpions. His latest venture with the Berlin Symphony Ensemble is called Genesis Klassik and is truly excellent (just listen to his CD ‘Ray Wilson and the Berlin Symphony Ensemble live in Berlin’ !)

WF: Ray, tell us briefly about what you do, music-wise...
Ray: I am a singer songwriter.
WF: Which other musicians are you or have you been playing with?
Ray: Genesis, Stiltskin, The Scorpions, Armin Van Buuren, Turntable rocker etc WF: Which are your other favourite artistes?
Ray: David Bowie, Leonard Cohen, Bruce Springsteen, Jackson Browne.
WF: Which are your current projects?
Ray: Touring with Genesis klassik and recording a new Stiltskin CD for next year. WF: When did you start enjoying whisk(e)y? Are there any musical memories you particularly associate with that moment?
Ray: I’m a Scot, so we had whisky for breakfast. I have written many songs with a few large ones inside me.
WF: What’s your most memorable whisky?
Ray: Glenfarclas with Sherry Influence, as they say. Brilliant whisky.
WF: Do you have one, or several favourite whiskies?
Ray: I like the Speyside Malts!
WF: Are there whiskies you don’t like?
Ray: Laphroaig. A very acquired taste.
WF: Music and whisky are often though of as being male preserves. Should girls play guitars, should girls drink whisky?
Ray: Girls and Guitars is a perfect combination. Unfortunately Whisky makes you look very old, very quickly, so not for girls.
WF: In some ways you could argue that tasting a whisky is similar to listening to a piece of music – you deconstruct the two in the same way? Care to comment?
Ray: Not sure if I agree. When I think of Whisky, it makes me think of a cold winters night in Scotland. Maybe Scottish folk music is good with Whisky? Or Irish.
WF: If your favourite whisky was a piece of music what would it be, if it was a musical instrument what would it be?
Ray: A very old and scratched violin.
WF: Do you have a favourite piece of music to drink whisky with, or better still, desert island dram, desert island disc?
Ray: Something melancholy. Tom Waits perhaps.
WF: Everyone thinks of Jack Daniels as being the great rock and roll whisky – why not Scotch?
Ray: I really don’t like Jack Daniels. It’s not a proper whisky, in my book.
WF: And if it was Scotch, can you think of which brand? What would be the Scotch equivalent of rappers drinking Cristal?
Ray: Something cheap and hard. A Famous Grouse Perhaps?

haha :d

 Zobacz profil  
PostNapisane: Cz wrz 30, 2010 5:10 pm 
Avatar użytkownika

Dołączył(a): Wt gru 29, 2009 4:18 pm
Posty: 434
Lokalizacja: Łódź
w najnowszym numerze Terack Rock (październik) na stronach 64-65 znajduje się bardzo ciekawy wywiad z Rayem Wilsonem :P

http://sklepik.viva.org.pl/kalendarz-wy ... p-774.html

 Zobacz profil  
PostNapisane: Pt paź 01, 2010 9:50 am 

Dołączył(a): Wt kwi 17, 2007 2:31 pm
Posty: 1104
Vaselinho napisał(a):
w najnowszym numerze Teraz Rock (październik) na stronach 64-65 znajduje się bardzo ciekawy wywiad z Rayem Wilsonem :P

żeby nie powiedzieć szokujący ;D kupię dopiero jutro : (

okładka wygląda tak:

 Zobacz profil  
PostNapisane: Pn paź 04, 2010 11:39 am 

Dołączył(a): Wt kwi 17, 2007 2:31 pm
Posty: 1104
"Skany" z Teraz Rocka :) Wrzucam, przynajmniej dla mnie w gazecie nie znalazło się nic interesującego, poza tym wywiadem ; )


strona 1
strona 2

 Zobacz profil  
PostNapisane: N lis 28, 2010 1:20 am 

Dołączył(a): Wt kwi 17, 2007 2:31 pm
Posty: 1104
Ray Wilson:
"The guys haven't got too
many six year gaps left."

Ray Wilson
Š Armando Gallo

RAY WILSON - new lead singer with Genesis - talks from Germany to Peter Blight from radio station 3MP, Melbourne, Australia - December 11, 1997.

PB: Tell me a little bit about your background, because not many people in Australia have heard of you. Have you always been a professional singer?

RW: Yeah, well I've been singing really since the age of fourteen, I'm twenty-nine now. In 1994, in May '94, I released a single with a band called Stiltskin, and it reached number one here in the UK and in Europe, and it was released in Australia actually, it was a top forty hit in Australia - didn't do brilliantly but did quite well. The song was called 'Inside', and that was really the first time I arrived 'on the scene' if you like, my local scene. And that band eventually disbanded, and I got a call from Mike and Tony asking me if I would like to join Genesis, so I thought, well, why not! (laughs). I need a band, why not?

PB: You did audition I believe, and I understand there were quite a number of other people that did as well.

RW: Well I don't know who did really, but they basically called me up, and I think there were only about three or four people who actually auditioned in person. There were certainly hundreds of tapes sent in.

PB: Were you a fan of Genesis before you were asked to join?

RW: Yeah, I mean I first heard Genesis really when I was in my early teen years actually, I was maybe about thirteen, and I heard the album 'Selling England By The Pound', which I loved. There was a song on the album called 'The Battle Of Epping Forest' which was just so different. I heard this song and I thought, 'God, this is like nothing I've ever heard before'. And really from that moment on...a I bought the album 'Trick Of The Tail' which is probably my favourite Genesis album, and...

PB: This is quite incredible actually, because we're talking about albums that came out when you were five years old!

RW: Oh yeah, 'Selling England By The Pound' did, but 'Trick Of The Tail'... I bought 'Trick Of The Tail' when I was fourteen or fifteen years old, and that came out in, what, '75, '76? So, yeah I bought it probably six years after its release. But I think bands like Genesis, and there are many others, bands like Pink Floyd as well, and Led Zeppelin, albums that these bands release hang around for a long long time, I don't think they really have an age as such. I enjoy the older Genesis music, I really always have. I lost touch a little bit with some of the later music when it got a bit poppier and a bit lighter, it didn't interest me so much. But I've really been a fan since my early teenage years of the '70s and early '80s Genesis.

PB: So it's not that strange to you being part of a group that actually started a couple of years before you were born?

RW: Well it's bizarre if you think about it! Funnily enough I remember singing 'Supper's Ready', or a bit of it at least when we did this launch in Berlin here in Germany, and it was strange to think that it came out in 1972 and I was four! And there I am singing it as the third Genesis singer. To be honest it was a great great privilege and I just loved it. The music business is such a tough industry and I've seen the ups and downs with the rise and fall of Stiltskin and I'm just determined to enjoy what I do, I don't really think about it beyond that. It's just great to be doing the songs.

PB: From a casual listener's point of view the departure of Phil probably would have meant the end of Genesis in a lot of people's minds, so now that Genesis has continued, and continued very well with this new album, in fact the sound is still there even without Phil, which I suppose would surprise a lot of people. Why do you think that is? What is it that creates that Genesis sound, is it Mike or is it Tony or is it something else?

RW: The obvious answer is to say a combination of both, but I think really Tony is probably the main contributor to what you would perhaps regard as the Genesis sound. I say that because of the fact that Genesis has always been a keyboard-based progressive rock band, like Pink Floyd was really a guitar progressive rock band in a sense, in that David Gilmour had those blistering guitar solos, but Genesis has always been more concentrated on the keyboards really. There's no doubt about it, for me anyway, that if Tony had left you would lose Genesis, I think you would lose the Genesis sound. I mean, I'm sure the name ... you know, if Phil was there and Mike was there and Tony was replaced, I think that, OK, the band would continue because of Phil and Mike's success and the name Genesis, but I don't think it would sound truly Genesis. I think Tony Banks is really the backbone, if you like.

PB: What's going to be your approach to performing with Genesis, because Peter Gabriel was always very dramatic with the costumes and so forth, and with Phil it was audience participation. How do you approach performing or being the frontman for Genesis on stage?

RW: From my point of view, I'm a bit more straight ahead rock and roll really. Phil was a drummer who became a singer, but I've always really been a singer, I'm at my happiest when I'm standing up there in front of people, and I kind of thrive on it somewhat. So I'm really just more of a 'get up and go for it' type character. I don't intend to dress up, or tell jokes like Phil did although I do have a personality but not quite as happy-go-lucky as Phil. So the bottom line is if the music sounds good the rest comes naturally I think, and that's obviously my main objective. It's hard enough as it is I suppose without trying to think about it outside music and say 'what are you going to say, what are you going to do, how are you going to dress?' As far as I'm concerned that's secondary to the music and the singing.

PB: The writing chemistry between the three of you, I want to ask about that. Have the three of you actually sat down in a room and jammed the way that Phil, Tony and Mike used to do?

RW: Yeah, well that's how 'Not About Us' came about, and also... I mean 'Small Talk' was something I actually took a piece of music home and wrote all the lyrics to, 'There Must Be Some Other Way' was another one that came from that type of jamming session. It's a really healthy way to do it actually, I think it brings something out in you that perhaps normally you wouldn't think about. That's the beauty of what they do, they jam for hours and then they listen back and pick out the good bits, and when you don't know what the next chord is going to be - and when you're jamming that's the case - subsequently you end up maybe hitting a note that you wouldn't otherwise have naturally gone for and it creates just this second of magic that in turn you can build a song from. It's the way they do it, and I've not had a great deal of time doing that with them but there's three songs on this album that came from that type of thing, and it's very exciting actually to be able to do that on the next record.

PB: Well now that the group's got a new lease of life, with yourself, will you be recording more regularly? Because it's six years since an album came out from Genesis.

RW: Yeah well, I hope so, I mean the guys haven't got too many six year gaps left (PB laughs) in the music business. I think it would be nice if we can get another album out in the next couple of years or so, it's hard to tell really because Mike and Tony refuse to talk about anything other than the project we're working on and that includes anything for the Mechanics or any solo project Tony may have or I might have. It's always very focused on what we do, and I think that's how they've managed to keep it together. But I know that we do intend to do another album, I'm contracted for another album anyway with them, and once we've done that obviously we'll discuss it from there, but I would certainly like to have another, I don't know, eight to ten years I think. 'Cause I mean the guys are 47, the Stones are still going, they're 55-ish, so given that I'm quite a bit younger there's no reason why we can't do another two or three albums. And I think real Genesis fans'd be pleased about that, as long as we never sell ourselves short and we always give it our best because I think that's what Genesis is. And in many respects I'd like to see Genesis being a bit more retrospective, and going back to some of the style of the '70s and early '80s, I would like that to happen, even though it would be unpopular with radio stations.

PB: The new album does contain a lot of fairly complex material lyrically and musically, have you had any trouble learning it or performing it at all?

RW: Not really, my biggest problem is learning the old stuff - there's so much of it.

PB: Yeah, nineteen other albums to learn!

RW: Well this is it, yeah. And Mike and Tony aren't the greatest for making decisions. You sit down and talk to them and say, OK guys, what are we going to do? And we have a choice of fifty songs or something, and the problem is that they'll go in and rehearse them all, and then figure out which ones work best, and then eventually you get down to maybe somewhere between fifteen and twenty tracks, because a lot of the tracks are quite long. So in order to do a two and a half hour show you're maybe doing, I don't know, eighteen songs or something. Not what would normally happen in a band. So I had to learn an awful lot of material. Thankfully I knew some of it from before, and certainly the hits of the late '80s, because obviously Phil had [given the group] such a profile, there were so many songs that I already knew.

PB: Well I hope one day you do come to Australia Ray because we'd love to have you back, it's eleven years since the last Genesis tour and it's way too long.

RW: Well it'd be a good thing.

PB: It's been lovely speaking to you Ray, and please pass on our regards to Tony and Mike as well.

RW: I will, I'll see them tomorrow. I wish I was in Australia, I've never been there so it's one of my desires to go to Australia and New Zealand and parts of the Middle East as well, the Far East. That time will come I hope.

(An even more edited version of this interview was aired on Melbourne's 1377 3MP on December 16, 1997)

Peter Blight - blightpm@netspace.net.au

 Zobacz profil  
PostNapisane: N lis 28, 2010 1:33 am 

Dołączył(a): Wt kwi 17, 2007 2:31 pm
Posty: 1104
RAY WILSON: - I have mixed feelings

Ray Wilson, the man who became the lead singer in Genesis after Phil Collins left, is out of the band. Collins will probably do a comeback, and in November will there be released a second box set of old, rare and unknown songs.

By: Øystein Hage, 17th of august 2000 | pic of Phil by Øystein Hage

Ray Wilson tells for the first time his own story from the time he was with the group. He also confirm that he no longer is the singer of the band.
- It is true that I will not be doing another Genesis album, but the band will probably tour will Phil again, tells Ray.
But Wilson do not wish to be remembered as the sacked singer, and he plans to release a new album next year.
- I will do something completely different, maybe work together with some unknown, but talented people.

Collins left
After Phil Collins left Genesis in 1996, Ray Wilson was hired for the job. The two members Tony Banks and Mike Rutherford believed he was the man who could front the band into a new millennium. They released the album "Calling All Stations" in ‘97, and it did well in Europe. In USA it was a disaster.
The lack of success in The United States is the main reason for why Wilson is no longer with the band.
- They feared that no one would buy a new Genesis album. Not my fear, theirs.
- I have mixed feelings when I look back. I did enjoy the experience but feel they should have had the balls to do another album.
He also tells that the deal he had was for two albums.

Wilson still enjoy "Calling All Stations". He thinks that for the long term Genesis fans, it is a good album, but he feels that there was one or two pop songs that spoiled it a bit.
The best song is the title track, which he means should have been the first single. The worst song for him was Alien Afternoon.
- The first half of the song. The second was brilliant, he says.
Wilson feel he learned a lot from working with Tony and Mike.
- I learned an interesting technique for songwriting with Mike and Tony. We sat down and jammed for hours and worked on the good bits.

Love touring
Ray Wilson loves to tour, and he look back at the time with the band as a highpoint.
- I enjoyed touring, especially in Spain. They start the concerts at 10 PM and everyone is up for it when the gig starts. They also stand up at the gigs. I hate it when people sit down.
Wilson still remember the first concert he was on. It was with Iron Maiden at their "Number Of The Beast" tour, he tells.
Although Wilson is no longer a member of Genesis, he feels that the job he did was great.
- Becoming the front man of Genesis was a very exciting prospect for me and the challenge of doing it was exciting. I did find it quite easy though.
- I did feel pressure at times but I felt confident enough in my own ability to get through it.
Wilson do speak with the band, but not much.
- They will probably tour with Phil, but I don’t know what will happen with the group. But I hope they do a tour with the original line up, for the fans. They have great fans.

New album
Wilson released an album with his band called "Cut" in ‘98, and it sold well in Germany. But he had big problems to get enough publicity around his solo album. Everybody just wanted to talk about Genesis.
- Being the new singer for Genesis was a pain in the ass when I released my album. Everybody kept on talking about the wrong band.
He now work on his next album. It will be released next year.
- I will probably use the same band as before, not definitely though.
The Cut album was produced and recorded by people connected to Genesis. This will not happen this time.
- But I have no idea about the direction of the new album yet. I compose in many different ways, sometimes with others, sometime lyrics first, sometimes music first. No rules, really.

Wilson thinks it is difficult to find new music that he likes and get inspired by.
- Blink 182, The Eels, Live and Pearl Jam are among my favourites.
And when we ask him what his worst record is, we get this answer:
- The worst record doesn’t exist. They are all OK. But the greatest record was Inside with Stilskin. A brilliant song.

Back to the glory days
Seven years after Genesis released their latest album with Phil Collins, are the famous line up back together again. In November they release a CD-box with three albums full of rare and unknown songs. And they are also talking about doing another tour.

- The fans will get a jam version of the hit Mama, tells the three members to the press. The album will also contain live songs from the years Collins made the group one of the biggest band in the world.
But the rumours about a new tour will be a much larger present for the fans. Even ex-vocalist Ray Wilson and the tour-gitarist Daryl Stuermer confirm that something will happen.
Last time they were on the road, in 1992, they sold out all over the world.
If, when and where the band will play together, will probably be a secret until the release of the second archive box in November

 Zobacz profil  
PostNapisane: N lis 28, 2010 2:04 am 

Dołączył(a): Wt kwi 17, 2007 2:31 pm
Posty: 1104
http://cgi.ebay.pl/IRON-MAIDEN-COVER-PO ... 35ae304ae1

Tylko Rock nr 8 /1998, dosc obszerne materialy z Tonym Banksem o Cas.

 Zobacz profil  
PostNapisane: N lis 28, 2010 2:14 am 

Dołączył(a): Wt kwi 17, 2007 2:31 pm
Posty: 1104
1997-09-01 00:00:00
sztuka latania

The Farm. Chyba nie ma fana Genesis, który nie znałby tej nazwy. To w tym miejscu powstały wszystkie płyty zespołu z ostatnich kilkunastu lat. Właśnie tam w pierwszych dniach lipca muzycy – Tony Banks, Mike Rutherford i nowy wokalista Ray Wilson – zaprosili kilkunastu dziennikarzy z całej Europy, aby udzielić im wywiadów na temat swojej nowej płyty, Calling All Stations. The Farm to niewielki budyneczek w środku małej farmy, zwanej Fisherman Lane Farm, w niewielkiej osadzie Chiddingford w hrabstwie Surrey. W pomieszczeniu służącym grupie za biuro, salon telewizyjny i jadalnię, uroczy bałagan. Na ścianach i na kominku zdjęcia, złote płyty, historyczne plakaty, nagrody, upominki od fanów. W samym studiu, właściwie dość niewielkim, również artystyczny nieład. W reżyserce na jednej ze ścian szczegółowy plan zakończonych już nagrań. Na niskim stoliku obok stołu mikserskiego liczne długopisy, cienkopisy, mazaki. I trudno się dziwić. Tu właśnie grupa przyjmuje dziennikarzy, a każdy po zakończonej rozmowie podsuwa jej do podpisu jakąś płytę, zdjęcie, plakat. Przy tym stoliku rozmawiałem z Mike’em Rutherfordem i Rayem Wilsonem. Natomiast Tony Banks zaprosił mnie do samego studia. Usiedliśmy na krzesłach obok fortepianu. Tego fortepianu, który słychać czasem w nagraniach zespołu...

– Płyta Calling All Stations jest owocem nowej sytuacji w zespole. Słuchając jej odniosłem wrażenie, że była to sposobność, by spojrzeć na dotychczasowy dorobek Genesis z pewnego dystansu i wydobyć zeń rzeczywiście to, co najlepsze...
– Czy ja wiem, czy przystępując do pracy nad tą płytą oglądaliśmy się za siebie? Wydaje mi się, że wszystko wydarzyło się w sposób naturalny. Nie było z nami Phila, więc automatycznie obraliśmy trochę inny kierunek niż podczas sesji z nim. Chociaż właściwie masz rację. „Calling All Stations” to rzeczywiście płyta bliższa naszym dawnym albumom, zawierająca znowu dłuższe utwory, nieco cięższa. Tak czy inaczej, brzmi nieźle.
– Jaką atmosferą chcieliście nasycić nową muzykę Genesis?
– Nie zastanawialiśmy się nad tym. Wiesz, zaczynasz komponować i rodzi się muzyka już sama w sobie przesycona określoną atmosferą.
– Słyszałem, że wielu wokalistów zabiegało o miejsce w Genesis. Dlaczego wybraliście na miejsce Phila Collinsa właśnie Raya Wilsona?
– Wiesz, my nie słyszeliśmy aż tak wielu kandydatów. Taśmy przychodziły do biura Virgin i ludzie z wytwórni dokonali wstępnej selekcji za nas. A dlaczego wybraliśmy właśnie Raya? To bardzo proste. Gdy usłyszeliśmy jego głos, byliśmy w stanie wyobrazić go sobie w tej roli. To wystarczyło. Zawierzyliśmy temu odczuciu. Zaprosiliśmy go więc do studia i poprosiliśmy, by coś zaśpiewał. A ponieważ poradził z tym sobie bardzo dobrze, dostał tę pracę. Wiesz, muzyka, jaką stworzyliśmy na „Calling All Stations”, jest zdecydowanie bardziej rockowa i bardziej mroczna niż na kilku wcześniejszych płytach. I okazało się, że głos Raya świetnie pasuje do takiego grania, ba, wręcz wzmocnił to rockowe, ciemne oblicze naszych nowych kompozycji. Sprawił, że ten zwrot Genesis ku nieco innej stylistyce niż ostatnio stał się bardziej widoczny.
– Czy mógłbyś porównać trzy kolejne wcielenia Genesis – to z Peterem Gabrielem, to z śpiewającym Philem Collinsem i to z Rayem Wilsonem?
– Moim zdaniem wszystkie są do siebie podobne, ale zarazem są zupełnie inne, bo różni je głos wokalisty. Wiesz, to były bardzo trudne momenty w historii Genesis, gdy odszedł Peter i zastąpił go Phil (Phil Collins był już wcześniej w zespole, ale dopiero po odejściu Petera Gabriela został głównym wokalistą – przyp. ww) oraz gdy odszedł Phil i zastąpił go Ray, a więc gdy grupa musiała przemówić innym głosem. Barwa głosu wokalisty w znacznym stopniu określa charakter muzyki. I nagle ta barwa się zmienia, a wraz z nią cała reszta. Ba, w zespole pojawia się nowa osobowość, a to również pociąga za sobą zmiany. I nawet stare utwory wykonywane podczas koncertu stają się czymś zupełnie innym, czymś nowym.
– Zatrzymajmy się jeszcze na moment przy tym, co łączy kolejne wcielenia Genesis...
– Weź Tony’ego i mnie, klawisze i gitarę, i poczekaj cierpliwie, aż stworzymy coś razem. A bez wątpienia usłyszysz piosenkę w stylu Genesis. Gdy dodamy do niej głos wokalisty, może przeobrazić się w coś innego. Ale samą piosenkę, samą melodię rozpoznasz jako dzieło jednoznacznie genesisowe. Co więc łączy wszystkie wcielenia Genesis? Nasze piosenki. Dobre piosenki, dobre melodie.
– Słuchając Calling All Stations odniosłem wrażenie, że praca nad tym albumem pozwoliła wam spojrzeć na dotychczasowy dorobek Genesis z oddalenia i wydobyć z przeszłości to, co w niej najlepsze...
– Niezupełnie się z tobą zgadzam. Pracując nad tym albumem wcale nie sięgaliśmy w przeszłość. Rzecz chyba w tym, że jeśli zamknie się Mike’a i mnie w jednym pokoju – a w taki właśnie sposób, siedząc we dwóch w studiu, zaczynaliśmy pracę nad tą płytą – uzyska się określony rezultat i nie ma na to rady. Prawdą jest natomiast to, że z całą świadomością szukaliśmy wokalisty, w którego głosie byłby ten dramatyzm co... (odniosłem wrażenie, że Tony chciał powiedzieć: „co u Petera Gabriela”, ale urwał zdanie w połowie – przyp. ww). Pod tym względem rzeczywiście chcieliśmy cofnąć się w czasie i przywołać ducha naszych dawniejszych dokonań – zrobić coś wręcz przeciwnego niż nasze ostatnie płyty. Na swój sposób „Calling All Stations” to jednak coś zupełnie nowego. I to właśnie sprawia, że ten album jest czymś tak ekscytującym.
– Niektóre z płyt Genesis nagrane z Philem Collinsem jako wokalistą były bliskie muzyki pop czy wręcz muzyki tanecznej. O Calling All Stations powiedzieć tego nie można. W jakim stopniu odejście Phila Collinsa wpłynęło na zmianę kierunku, w którym zmierza Genesis?
– Jedyna różnica polega na tym, że kompozycje na kilka poprzednich płyt tworzyliśmy w trójkę. Tym razem pracowaliśmy we dwóch, a więc muzyka Genesis została pozbawiona wkładu Phila. Muszę jednak dodać, że był to tylko jeden z elementów układanki. Phil Collins był prawdopodobnie tym z nas, który najlepiej radził sobie z krótkimi, chwytliwymi kawałkami. I oczywiście w stronę takich rzeczy ciążył. Gdy go w naszym gronie zabrakło, odeszliśmy od takiej muzyki. A wraz z jego odejściem podjęliśmy też świadomą decyzję o zwrocie ku graniu bardziej mrocznemu, o większym ładunku dramatyzmu.
– Czy twoim zdaniem rozstanie Genesis z Philem Collinsem było czymś nieuniknionym?
– Z mojego punktu widzenia – nie. Phil po prostu miał dosyć współpracy z nami. A że odniósł wielki sukces jako solista, nie musiał się już dłużej męczyć. Przez lata stawiał się na każde wezwanie Genesis, ale w końcu się zbuntował. Zapragnął skoncentrować się na tym, co sprawia mu największą frajdę. Jest bardzo wszechstronny i pociąga go wiele różnych rzeczy. Jako solista jest dziś wolny i może robić wszystko, na co ma ochotę. Ma swój big band. Współpracuje z wytwórnią Disneya. A Genesis miał już serdecznie dosyć.

Tekst w całości ukazał się w numerze "TR" z września 1997 (73)

 Zobacz profil  
PostNapisane: N lis 28, 2010 2:18 am 

Dołączył(a): Wt kwi 17, 2007 2:31 pm
Posty: 1104
Przykro nam, ale strona o podanym adresie nie istnieje.

Prawdopodobnie wpisany przez Ciebie adres strony jest niewłaściwy.

Możesz wybrać z linków poniżej i zapoznać się z zasobami serwisu Muzyka.

mi osobiscie szkoda tych materialow, dlatego zdubluje teraz to co już jest w klatce : )

Ray Wilson: Genesis to przeszłość
Płyta "Change" pokazuje prawdę o mnie samym
Rozmowa z Rayem Wilsonem
Miałem przyjemność prowadzić niezwykle miłą konwersację z przesympatycznym człowiekiem, o którym świat usłyszał w 1997 roku, gdy z Mikem Rutherfordem i Tonym Banksem pod szyldem Genesis stworzyli ostatni - jak dotąd - album tej legendarnej formacji.
Gdy wszedłem do malutkiego pokoiku mieszczącego się na pierwszym piętrze gmachu budynku, w którym mieści się Program 3 Polskiego Radia, Ray Wilson przygrywał sobie na gitarze. Spojrzał na mnie, przywitał się serdecznie i zanim zdążyłem zająć przewidziane dla mnie miejsce, zanucił skromnie słowa "take your time, hurry up". Bynajmniej najbliższe pół godziny upłynęło w niezwykle szczerej i serdecznej atmosferze.

ADAM DOBRZYŃSKI: Od współpracy z Genesis przy płycie "Calling On Stations" minęło już sześć lat. Jak wspominasz tamten okres?
RAY WILSON: To dobre pytanie. To był bardzo udany moment w moim życiu. Jak sobie to przypomnę...(wow!). Najpierw Genesis, później w 1999 roku grupa Cut, wszystko układało się wspaniale. Ale nagle po tym wszystkim mój świat legł w gruzach. Przez dwa lata leżałem na kanapie w głębokiej depresji. Później ktoś mi powiedział, "weź się w garść", więc wstałem i teraz mam to już za sobą. O tym po części jest mój nowy album, on jest też gwarancją tego o czym powiedziałem. To mój cały sekret.

Przypomnij, jak doszło do tego, że Genesis przerwało swoją działalność.
- Wszystko przez Amerykę...(śmiech). Naprawdę. Amerykanie kupili za mało naszych płyt, bo gdy zwykle LP Genesis rozchodziły się w nakładach sięgających od 5 do 6 milionów, tym razem skończyło się na ilości chyba pół miliona płyt. Tak, w rzeczywistości to niezły wynik, prawda? Ale Genesis wymagało dużo więcej. To jest powód rozpadu zespołu.

Czy jest szansa na wspólny comeback?
- Nie widzę celu naszej reaktywacji, czy w tym czy też innym składzie. Ja tego nie chcę i myślę, że pozostali członkowie też tego by nie chcieli. Nie byłoby to dobre.
Wszyscy już jesteśmy za starzy, starzy mentalnie, a nie fizycznie, bo weźmy chociażby The Rolling Stones - są starsi - a robią to lepiej niż niejeden młodszy duchem band.
Kiedy musisz robić coś takiego, jak płyta Genesis czy światowe turnée, musisz mieć dla tego faktu wielką wewnętrzną potrzebę, inaczej to wszystko nie ma sensu.
Osobiście chciałbym zobaczyć turnée Genesis ze wszystkimi podstawowymi członkami, to byłoby świetne doświadczenie, gdyby obok siebie na scenie stanęli Peter Gabriel, Steve Hackett czy Phil Collins. W takie przedsięwzięcie chętnie bym się zaangażował, z tym że myślę, że wówczas oni wszyscy nie zechcieliby mnie obok siebie. W moim przekonaniu Genesis jest już tylko moją przeszłością.

Najpierw współtworzyłeś Stilskin, później Genesis, założyłeś Cut, z którym nagrałeś świetny album "Millionerhead", w ubiegłym roku wydałeś album unplugged z coverami Genesis, przyszła kolej na prawdziwy solowy debiut. Czemu dopiero teraz?
- Zrobiłem album live z piosenkami Genesis, głównie pióra Petera Gabriela i Phila Collinsa. Pojawiło się też siedem moich piosenek. To był dla mnie bardzo dziwny czas, ponieważ muzycznie wróciłem do korzeni. Słuchałem tego typu muzyki, co Bruce Springsteen, Bob Dylan, Neil Young, tego typu ludzi. To była jednocześnie ulubiona sfera muzycznego świata mojego ojca. Kiedy byłem młodszy, często taki repertuar grałem w pubach. "Knockin' On Heaven's Door" i tym podobne…Tym koncertowym albumem wróciłem do korzeni, chciałem też sprawdzić, czy uda mi się powtórnie odkurzyć moją miłość do muzyki. Teraz jest czas na solową karierę, ponieważ odnalazłem siebie duchowo i muzycznie.

Ale za Genesis chyba tęsknisz? Sporo podobieństwa do ostatniej płyty grupy odnajdujemy na twoim LP zatytułowanym "Change". Na przykład "She Fades Away" czy "Along The Way" (mój faworyt) nie wspominając o pięknym zakończeniu krążka "Another Day" przechodzącym w "The Last Horizon". Z czego to wynika?
- Nie wydaje mi się, że są aż takie podobieństwa, ale jeśli tak właśnie jest i to słyszysz, jest to znak, że Genesis w odpowiedni sposób na mnie wpłynęło. Nie mogę sobie wyobrazić piosenki "She Fades Away" jako utworu Genesis, nawet nie ja ją napisałem, tylko mój brat. On także napisał "Along The Way", więc to nie są moje piosenki, choć przyznaję, ja je wyprodukowałem.
"Another Day" i "The Last Horizon"- tak to moje piosenki, ale napisałem je jeszcze przed występami z Genesis. Ludzie słyszą Genesis w tym, bo tam śpiewałem, tak samo jest z płytami Phila Collinsa. Kiedy słucha się jego albumów z lat '80 i '90 trudno jest rozpoznać, czy to sam Collins, czy Genesis. Ja w ogóle nie sądziłem, że "Invisible Touch" to piosenka Phila, bo brzmiała jak Genesis, tak samo rzecz tyczy się "Mama" czy "In The Air Tonight". Zresztą może się mylę.

W kilku kompozycjach na twoim najnowszym krążku słychać damski głos niejakiej Amandy Lyon. Kim ona jest i jak doszło do waszej współpracy?
- To piosenkarka z Aberdeen, tak samo jak Annie Lennox. Zacząłem z nią pracować, ponieważ mój brat - Steve, który gra na basie, grał z nią. Amanda 3 - 4 noce w tygodniu wraz z nim śpiewała w wielu barach, zarabiając w ten sposób na życie. To samo było ze mną. Byłem w potężnych długach, ale jak ze Stilskin nagrałem "Inside" wszystko uległo zmianie. Słuchaj, nawet ten numer dotarł do pierwszego miejsca (brytyjskiej listy przebojów - przyp. red). Powód, dla którego zacząłem współpracę z Amandą był taki, że gdybym zaczął występować ze Stevem, ona straciłaby pracę. Pomyślałem, że mógłbym wykorzystać jej głos, bo jest świetną wokalistką. Co prawda na początku do swojej muzyki, którą robię, chciałem kobiety z soulowym głosem, to byłoby niezłe. Ale potem powiedziałem "pieprzyć to, zrobimy to inaczej". I trafiłem, bo na koncertach ludzie są nią zachwyceni, uważają, że ma piękny głos, zapierający dech. Chociaż starym fanom Genesis, pewnie by się nie spodobał, lubię z nią współpracować, jest naprawdę dobra i ma duży potencjał.

Dzisiaj dasz jedyny koncert w Polsce, w programie 3 Polskiego Radia. To będzie unplugged, ty i twoja gitara. Czy lubisz takie występy? (wywiad przeprowadzono 18 maja 2003 - red.)
- Lubię, ale mam wrażenie, że jestem nimi nieco znużony. Teraz je lubię, ale nie jest to stałe uczucie. Po prostu czasem zamiast samemu stać na scenie, lepiej być w towarzystwie kilku innych muzyków. Wtedy można osiągnąć znacznie większą ekspresję. Jeżeli grasz koncert unplugged w odpowiednim pomieszczeniu, jeżeli atmosfera jest właściwa, to jest on bardzo energetyzujący, ale jeżeli jest grany w złym miejscu, brzmi jak gówno. Lokalizacja jest bardzo istotna. Ta sala, na której dzisiaj wystąpię, jest odpowiednia (studio im. Agnieszki Osieckiej - przyp. red) i za to dziękuję Bogu. Wielkie dzięki za taką salę.
Miałem kilka złych doświadczeń, na przykład we Włoszech. Wszedłem do sali, a ona była cholernie dziwna, duża i nieprzyjemna. Jak można zrobić w takim miejscu intymny koncert? Czy można zagrać "bez prądu" w katedrze? Właściwe miejsce musi być wsparte jego ogólną atmosferą. Gdyby dzisiaj ze mną byli Amanda i Steve, dodaliby mi trochę energii, ale bez nich też będzie dobrze.

Co chciałbyś powiedzieć polskim fanom twojej twórczości o nowej płycie?
- O rany. Nie wiem, co mógłbym powiedzieć komukolwiek. Mam nadzieję, że jeżeli ją kupią, nie będą zawiedzeni. To pierwszy album, na którym naprawdę jestem sobą. Trudno mi o tym mówić, ale płyta "Change" pokazuje prawdę o mnie samym. To taki rodzaj zwierzenia.

 Zobacz profil  
PostNapisane: N lis 28, 2010 2:20 am 

Dołączył(a): Wt kwi 17, 2007 2:31 pm
Posty: 1104

Program 3 Polskiego Radia - 18 Maja 2003
Rozmowa po koncercie

Czy są jakieś szanse, że Ray przyjedzie do Polski jesienią z zespołem?

Tak, są szanse. Próbujemy teraz to wszystko zorganizować. Nie mam jeszcze dat, ale powiedziałbym, że w 90 procentach tak.

Na dłużej? Kilka koncertów?

To tak naprawdę nie ode mnie zależy, jeśli więcej ludzi będzie chciało zobaczyć koncert, wtedy zagramy więcej po prostu.

Nigdy nie bywasz zmęczony?

Tak (śmiech)

Spotkałem się z tobą w studiu Genesis "The Farm", później widziałem cię w Berlinie, w końcu w Katowicach...

"Katowice", wtedy mówiłem "Katowicie" i publiczność śmiała się ze mnie. Teraz rozumiem, że źle to wymawiałem.

Jeśli pamiętasz Katowice, ja pamiętam dokładnie, ponieważ braliśmy udział w organizacji koncertu, był on transmitowany przez tę stację i nauczyłeś się kilku polskich słów. Chcesz ich posłuchać ?

To musiało brzmieć strasznie.

Nie, nie, brzmiało doskonale. Posłuchaj.

"Dzień dobra Polska, dziękuje szie jesteścia"


Dziękujemy, że byłeś tutaj. Nauczyłeś się o wiele więcej, pamiętasz, wszyscy byli szczęśliwi, a to nie często się zdarza, że ktoś prowadzi koncert troszkę po Polsku. Dlatego pytałem czy bywasz zmęczony.

Nie, myślę, że kiedy pracuję dużo zdobywam energię. Jedyne momenty, w których czuję się zmęczony nadchodzą wtedy, kiedy nic się w życiu nie dzieje. Lubię kiedy coś się dzieje, lubię kiedy jestem cały czas zajęty, wtedy czuję, że żyję.

Zaśpiewałeś dzisiaj "In The Air Tonight", czy śpiewałeś ten utwór kiedykolwiek z Genesis?


Tylko później, kiedy odszedłeś z Genesis?

Tak, kiedy miałem zagrać ten akustyczny koncert w Edynburgu 2 lata temu, pomyślałem, że zaśpiewam jedną piosenkę Phila Collinsa, kilka piosenek Genesis, Stiltskin itp. Myślę że to była moja ulubiona piosenka Phila Collinsa.

Dwie osoby napisały do mnie, że twoja wersja jest znacznie lepsza niż Phila Collinsa i definitywnie młodsza.

To miło, że ktoś tak twierdzi, ale ja bym się z tym nie zgodził (śmiech). Myślę, że oryginał jest wspaniały.

Pamiętam twoje słowa kiedy byliśmy na "The Farm", że zdajesz sobie sprawę z tego, że wiele osób nie zaakceptuje twojego głosu w Genesis, i że ty to szanujesz. Ale to nie było powodem, dla którego ten Genesis nie odniósł sukcesu?

Winna była Ameryka, po prostu. Myślę że cała europejska część była naprawdę dobra, myśleliśmy, że to był dobry początek, koncerty były dobre i zacząłem czuć, że jesteśmy zespołem, nowym zespołem, ale Amerykanie nie kupowali biletów na koncerty, więc nie pojechaliśmy tam na trasę koncertową. To było powodem.

I płyta nie sprzedawała się dobrze.

Myślę, że sprzedano pół miliona płyt (śmiech) co nie jest wcale niskim wynikiem.

Pamiętam jak mówiłeś, że ty sprzedajesz gdzieś tak około 180 razy mniej niż sam Genesis.

Myślę, że sprzedali około 100 milionów płyt w swojej karierze, co jest dużym wynikiem, ale nie to chodzi.

Chciałbym żebyśmy odtworzyli jakiś utwór z Twojej nowej płyty i potem kontynuowali, jeśli masz czas?

Mhm (wyraża zgodę)

Zaproponujesz coś z tego czego nie było na koncercie?

(Piotr Kaczkowski po polsku): Przygląda się swojej płycie, jakby ją pierwszy raz w życiu widział.

Może, którąś z dodatkowych piosenek?

O tych właśnie myślałem.

Jest tam piosenka "Gouranga", która jest rzeczą...

Grałem ją wiele razy z singla.


Nie ma problemu uwielbiam tę piosenkę.

Tak, lubię ją.

Chciałbyś nam coś opowiedzieć o tej piosence?

Tak, "Gouranga" to znaczy "bądź szczęśliwy". Kiedyś spotkałem na ulicy wyznawców Harry Krishna i jeden z nich podszedł do mnie, byłem wtedy nieszczęśliwy, i powiedział: "Powiedz gouranga ze mną, to znaczy bądź szczęśliwy" Zastanowiłem się, co ci ludzie chcą mi powiedzieć i rzeczywiście od tamtego momentu coś się zmieniło w moim życiu i o tym właśnie jest ta piosenka. To jest dużo dłuższa historia, ale mniej więcej o to w niej chodzi.


Kiedy wybrzmiała piosenka Piotr Kaczkowski opowiedział w skrócie co działo się w studiu, podczas odtwarzania. Dowiedzieliśmy się, że słuchacze ocenili koncert na bardzo niespieszny i spokojny. Natomiast w studiu Ray był bardzo zajęty, podpisywał karty, przeczytał długiego maila po angielsku od słuchaczki, przypomniał też sobie na jakiej gitarze grał, był to Tailor, nie pamiętał modelu prawdopodobnie był to model 412. Jedna ze słuchaczek trafnie zauważyła, że "Pan Ray mógłby u nas w kraju uczyć języka angielskiego" i dodała: "mówi tak wyraźnie, że nawet ja 2 dni przed maturą z tego języka wszystko rozumiem". Piotr Kaczkowski z uśmiechem skomentował: "No nie wiem czy to jest akurat komplement, dwa dni przed maturą..." Wróćmy jednak do wywiadu...

Co lubisz bardziej, Genesis z okresu Petera Gabriela, Genesis z okresu Phila Collinsa, czy Genesis za czasów Raya Wilsona?

(śmiech i poważnym tonem) Raya Wilsona... Nie, prawdę mówiąc wolę wczesny okres z Philem Collinsem. Płyta "A Trick Of The Tail" jest moją ulubioną. Nie mogę powiedzieć, że lubię bardziej okres Petera Gabriela czy Phila Collinsa, ale wolę te wcześniejsze lata.

Mniej popowe?

Tak, po prostu.

Kiedy ty się pojawiłeś i zaśpiewałeś utwory takie jak "Shipwrecked", jak "The Dividing Line", fani myśleli, że ten Genesis wróci do tego dawnego, większego. Chyba Mike Rutherford powiedział: "wraz z odejściem Phila Collinsa odeszła również popowa strona Genesis".

Tak, myślę, że to prawda. To dziwne, że Genesis odniósł największy sukces z popularnymi piosenkami, takimi jak "I Can't Dance", "Invisible Touch", "Land Of Cofussion". A ilekroć rozmawiam z kimś o Genesis zawsze słyszę, że bardziej podobał mu się ten wcześniejszy okres (śmiech).

Co jest najważniejsze dla muzyka w dzisiejszych czasach, dla ciebie, po tym kiedy byłeś w kilku zespołach, po tym kiedy byłeś w Genesis, a teraz jako artysta solowy?

Co ma dla mnie znaczenie muzycznie... Myślę o tym jakby to był początek reszty mojego życia. Wróciłem więc do korzeni, do podstaw, tak jak dziś zagrałem tylko z gitarą akustyczną. To była najważniejsza rzecz, żeby wrócić do początku i ponownie odnaleźć moją miłość do muzyki, bez oglądania się na biznes muzyczny i na to ile płyt sprzedajesz, bez rzeczy, które powodują zamęt. Więc najważniejszymi rzeczami dla mnie ogólnie w życiu są podstawowe rzeczy i to samo dotyczy muzyki.

Jesteś prawdopodobnie jednym z zaledwie kilku artystów, którego każda piosenka opowiada jakąś historię. Dzisiaj bardzo często słyszymy piosenki w stylu "Ja cię kocham, czy ty mnie kochasz", a ty opowiadasz historie, tak jak dawniej, kiedy piosenki rzeczywiście o czymś opowiadały.

Mój ojciec zwykł słuchać dużo amerykańskich piosenkarzy, takich jak Jackson Brown, Bob Dylan, Neil Young, czy Bruce Springsteen i ja uwielbiałem to opowiadanie, pisanie piosenek. To chyba dlatego teraz to robię, czuję wtedy ciepło, przypomina mi to powrót do mojego dzieciństwa, czuję się nostalgicznie i podoba mi się to.

A dlaczego piosenki, które nie opowiadają o niczym są na pierwszych miejscach list przebojów...?

(westchnienie)... Jest bardzo wiele powodów, dla których piosenki dostają się na pierwsze miejsca list przebojów i to nie ma nic wspólnego z muzyką, to marketing, to pieniądze, priorytety wytwórni płytowych. Dużo powodów, mało związanych z samymi piosenkami, ale tak to już jest. Nie sądzę, żeby jakikolwiek prawdziwy artysta w dzisiejszych czasach uważał, że bycie na pierwszym miejscu listy przebojów coś znaczy, bo to po prostu nie ma już znaczenia. To jest wyraźnie widoczne na wszystkich zachodnich rynkach muzycznych, dobre zespoły są bardziej zainteresowane tym czy ich muzyka się podoba, czy ludzie lubią ich album, nie oglądając się na to, jak ich piosenki radzą sobie na listach przebojów.

Podczas koncertu mówiłeś o reklamówce dla Levisa...

Tak, myślę, że ta reklamówka była powodem tego, że weszliśmy na pierwsze miejsce. Nie było innego powodu. Oczywiście nie zapominajmy o tym, że jest to dobra piosenka.

Powiesz nam coś o projekcie Joe Jacksona, coś o przyszłości?

Joe jest w trasie, wiem że Suzanne Vega będzie z nim koncertować, nie wiem ile razy. Za trzy dni będę wiedział na ilu koncertach z nimi wystąpię. Mam nadzieję, że do tego dojdzie.

My mamy nadzieję zobaczyć Cię jutro, będziesz podpisywał płyty?

Będę podpisywał płyty, wystąpię też w telewizji o siódmej rano.

Czy zobaczymy Cię w Polsce jesienią?

Myślę, że tu wrócę, nie potrafię znaleźć powodu dla którego nie mógłbym (śmiech).

Cokolwiek zdarzyło się dwa razy, musi zdarzyć się jeszcze raz.

Wierzę ci.

Wierzę ci również! (obaj się roześmiali)

Piotr Kaczkowski zapowiada kolejny utwór, znowu jest to dodatkowa piosenka z nowego albumu "Change", tym razem zatytułowana "Cool Water".

Ray, dziękuję ci.

Dziękuje bardzo Piotrze. Do zobaczenia.

Rozmawiał Piotr Kaczkowski

 Zobacz profil  
PostNapisane: N lis 28, 2010 2:22 am 

Dołączył(a): Wt kwi 17, 2007 2:31 pm
Posty: 1104

Tylko Rock
Nr 93
Maj 1999
Rozmowa z Rayem Wilsonem

Odkąd sięgam pamięcią zawsze pragnąłem poznać któregoś z członków grupy Genesis. Muzyki tego zespołu zacząłem słuchać bardzo dawno temu. Początkowo miałem więc na myśli Tony'ego Banksa, Mike'a Rutherforda bądź Phila Collinsa, nie wspominając - rzecz jasna - o Peterze Gabrielu. 31 stycznia 1998 roku, po koncercie Genesis w katowickim "Spodku", dołączył do tej listy także Ray Wilson, który niedawno stanął na czele grupy Cut. Kiedy dowiedziałem się, że będę miał okazję porozmawiać z nim przez telefon, bardzo się ucieszyłem. Ray okazał się sympatycznym facetem, z którym uciąłem sobie miłą pogawędkę.

Ray, w przeciągu zaledwie kilku lat osiągnąłeś bardzo wiele. Prasa pisze nawet o tobie, że zawsze byłeś właściwym człowiekiem na właściwym miejscu we właściwym czasie. Czy mógłbyś to jakoś skomentować?

Nie wiem, czy rzeczywiście wszystko odbyło się w sposób tak prosty, jak pisze o tym prasa. Mógłbym bowiem rzec, że wiele razy byłem w swoim życiu właściwym człowiekiem na niewłaściwym miejscu (śmiech). Myślę jednak, że jeżeli przez cały czas mocno się starasz, ma prawo udać ci się to, co sobie zaplanowałeś. Co prawda, by zostać sławnym muzykiem, potrzebna jest odrobina talentu i prawdziwe pragnienie odniesienia sukcesu. Ale gdy sięgam pamięcią wstecz, do lat spędzonych w Guaranteed Pure czy w zespołach, które zakładałem, kiedy byłem jeszcze w szkole, właściwie nigdy o niczym innym nie marzyłem. Zawsze najważniejszą rzeczą było dla mnie odnieść sukces w muzyce. Z Guaranteed Pure pracowaliśmy na to bardzo ciężko przez cztery lata i nie udało się. Ta porażka była wielce deprymująca. Byłem zmęczony ciągłym koncertowaniem, nagrywaniem płyt, staraniami, by wypromować je i sprzedać poza rodzinną Szkocją. Wierz mi, pod koniec 1993 roku naprawdę miałem wszystkiego dość. Poza tym byłem w bardzo trudnej sytuacji finansowej, potrzebowałem pieniędzy. Dlatego bez wahania odpowiedziałem na ogłoszenie w "Melody Maker", które zamieściła grupa Stiltskin. Dostałem pracę i cztery miesiące później miałem przebój numer jeden w całej Anglii (chodzi o Inside - przyp. g.c). Cieszyłem się z tego wprost szaleńczo. jednak w Stiltskin nie potrafiliśmy udźwignąć ciężaru popularności, która spadła na nas jak grom z jasnego nieba. Do naszego życia wkradł się ogromny bałagan i musieliśmy coś z tym zrobić. Gdy odszedł nasz bębniarz, a w ślad za nim także basista, zdecydowałem, że nie warto zadawać sobie trudu rekonstruowania grupy, i z ludźmi, z którymi wcześniej tworzyłem Guaranteed Pure, sformowałem zespól Cut. W międzyczasie odezwał się do mnie Tony Smith, menażer Genesis, i zaprosił na przesłuchanie. Finał tej historii znasz. Natomiast Cut musiał długo czekać na swoją kolej, chociaż już latem 1996 roku - wtedy właśnie był telefon od Genesis - mieliśmy skomponowane około dwudziestu piosenek.

Przyznam, że trochę jestem zdziwiony twoją decyzją o opuszczeniu Guaranteed Pure w 1993 roku. Skoro bowiem z muzykami tej grupy rozumiałeś się tak dobrze, że gdy tylko rozpadł się Stiltskin, znów postanowiłeś z nimi pracować, wasze szanse na zdobycie popularności wcale nie były mniejsze od tych, które miał tamten zespół. Cóż więc było prawdziwym powodem twojego odejścia? Przecież w chwili, gdy podejmowałeś tę decyzję, nie wiedziałeś jeszcze, że możesz zarobić ze Stiltskin przyzwoite pieniądze...

No tak, ale zauważ, że w Guaranteed Pure z dnia na dzień czułem się coraz gorzej. Nie tyle, jeśli chodzi o relacje z pozostałymi członkami grupy, gdyż zawsze byliśmy dobrymi przyjaciółmi, ile o sprawy związane z produkcją płyt i działaniami promocyjnymi, takimi jak choćby druk plakatów. Wszystko to robiliśmy bowiem sami, w dodatku na własny koszt. Po pewnym czasie byłem więc kompletnym bankrutem. Podobnie moi koledzy. Zespół musiał się zatem rozpaść, ponieważ znikąd nie napływały żadne pieniądze, a my przymieraliśmy głodem.

Nie będę ukrywał, że z Millionairhead, debiutancką płytą Cut, nie zdążyłem zapoznać się zbyt dokładnie. Chciałbym jednak choć przez chwilę o niej porozmawiać. Zacznijmy od tego, co skłoniło cię, by sięgnąć po Space Oddity, klasyczną kompozycję Davida Bowie, i włączyć ją do repertuaru tego albumu?

Pierwszym muzykiem, jakiego w życiu usłyszałem i jednocześnie natychmiast pokochałem, był David Bowie. Gdy miałem dwanaście-trzynaście lat przeżyłem okres największej fascynacji jego twórczością. Wtedy też podjąłem decyzję o tym, że sam zostanę muzykiem. Myślę, że każdy nastolatek ma swojego idola. A moim był właśnie Bowie. Chciałem wyglądać tak jak on, chciałem brzmieć tak jak on, po prostu chciałem być nim.

Znasz piosenkę Nirvany pod tytułem Polly?

Polly says her back hurts, she's just as bored as me... (śpiewa)

Czy nie sądzisz, że twój utwór Sarah bardzo ją przypomina. Jego zwrotki oparte są na tym samym riffie, który grał tam Cobain...

Nie wiem... Zupełnie zaskoczyłeś mnie tym pytaniem. Musiałbym jeszcze raz posłuchać mojej piosenki pod tym kątem... Ale jeżeli nawet brzmi ona podobnie, to chyba nic złego. Nirvana to przecież wspaniały zespół (śmiech).

Czy grunge kiedykolwiek cię inspirował?

O tak! Myślę, że właśnie Nirvana była taką inspiracją dla wielu z nas. Ta grupa wywróciła wszystko do góry nogami, zrewolucjonizowała muzykę rockową. To była całkiem nowa filozofia grania.

Pomówmy teraz o Genesis. Ciekaw jestem, jakie to uczucie, gdy zostaje się wokalistą takiego zespołu...

To najwspanialsze uczucie na świecie. Coś, co będę pamiętał do końca życia. Wiesz, gdy spoglądam na kolejnych frontmanów tej grupy i obok siebie stają Peter Gabriel, Phil Collins i Ray Wilson, to jest to dla mnie coś tak nieprawdopodobnego, że chwilami aż trudno mi w to uwierzyć. Ale cieszę się, że wszystkie wysiłki, wszystkie doświadczenia, jakie zgromadziłem przez lata grania w maleńkich klubach, zaowocowały tym, że mogłem sprostać oczekiwaniom Tony'ego i Mike'a (Tony'ego Banksa i Mike'a Rutherforda - przyp. g.c). Tak, to naprawdę niesamowite uczucie. Da się porównać chyba jedynie ze zwycięstwem w Igrzyskach Olimpijskich.

Czy zatem album CaIling All Stations uważasz za największe dokonanie w swoim życiu, czy raczej skłonny byłbyś za nie uznać płytę Millionairhead?

Raczej "Millionairhead". A to dlatego, że podczas pracy nad tym albumem po raz pierwszy w mojej karierze sam byłem za wszystko odpowiedzialny. Przy "Calling All Stations" gdy coś mi nie szło, zawsze mogłem usiąść i pogadać o tym z Tonym albo z Mike'em. Teraz sam musiałem stawić wszystkiemu czoła. Czasem o wiele większą presję, ale i o wiele większą radość, gdy wreszcie doprowadziłem to do końca.

Pamiętasz jeszcze ubiegłoroczny koncert Genesis w Polsce?

Oczywiście. jego nie da się tak po prostu zapomnieć. Przeżyłem wtedy u was wspaniałe chwile. Wam w domu taśmę wideo z zapisem koncertów w Polsce oraz w Czechach i oglądam ją przynajmniej raz w miesiącu (śmiech). Za każdym razem przywołuje cudowne wspomnienia. Wiesz, to publiczność tak naprawdę stanowi o tym, jak dobry jest dany występ. A w Katowicach i Pradze ludzie reagowali na naszą muzykę fantastycznie. Nigdy czegoś takiego nie przeżyłem...

Przypuszczam, że znałeś twórczość Genesis, zanim zostałeś członkiem grupy...

Naturalnie. Pewien mój szkolny kolega podsunął mi kiedyś album "Selling England By The Pound" i tak poznałem ten zespól. Natomiast pierwszą płytą Genesis, jaką sobie kupiłem, był longplay "A Trick Of A Tail". Z czasem poznałem wszystkie klasyczne albumy grupy z lat siedemdziesiątych, a kiedy w następnej dekadzie odniosła ona sukces komercyjny, jej przeboje bombardowały mnie z radia każdego dnia.

Czy mógłbyś zdradzić, jakie są wasze plany na przyszłość?

Mamy zamiar zacząć pracę nad nowymi kompozycjami. pod koniec tego roku i jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, nowy album Genesis trafi na półki sklepowe w roku 2000.

Rozmawiał Grzegorz Czyż

 Zobacz profil  
PostNapisane: N lis 28, 2010 2:27 am 

Dołączył(a): Wt kwi 17, 2007 2:31 pm
Posty: 1104

Radio Muzyka Fakty - Jesień 1997
Wywiad ekskluzywny

Więc zostało was dwóch, myśleliśmy, że Mike będzie śpiewał, a ty weźmiesz się za automat perkusyjny i tak to pójdzie.

Chyba nie słyszałeś głosu Mike'a, jeżeli tak naprawdę myślałeś.


Ja też słyszałem i jego głos nie jest najlepszej jakości, ale...

Patrz na mnie jak to mówisz.

No nie, wiedzieliśmy, że jeżeli będziemy chcieli kontynuować to musimy znaleźć nowego wokalistę. Nad tym się zastanawialiśmy pisząc piosenki na płytę, mieliśmy ten materiał i szukaliśmy do niego wokalisty i teraz macie rezultat tej pracy. To najlepsze na co było nas stać, przepraszamy.

Więc cały materiał został napisany zanim znaleźliście Ray'a?

Większość, muzyki, w postaci nut i akordów mieliśmy już w głowach. Wiesz, bo z tym jest taki problem, że być może musielibyśmy czekać kolejny rok, zanim znaleźlibyśmy właściwą osobę. My nie chcieliśmy tracić tego czasu. Więc zaczęliśmy pisać piosenki, wcielać nasze pomysły w życie. Ray przyszedł na przesłuchanie w maju w ubiegłym roku i to było to, brzmiał wspaniale mogliśmy sobie powiedzieć ok., spotykamy się wszyscy we wrześniu i zaczniemy pracować razem nad płytą.

Czy szukaliście jakiegoś specjalnego głosu? Słuchając płyty od razu można zobaczyć, że zmieniliście trochę kierunek. Czy szukaliście więc wokalisty pod względem takiego właśnie materiału?

Głównie chcieliśmy mieć więcej dramatyzmu jeżeli chodzi o wokal i szukaliśmy głosu, który jest taki. Ale kierowaliśmy się też w pewnym sensie naszym własnym gustem. Jest wiele głosów jakie lubimy. Jako Genesis szukaliśmy głosu, który działałby na wyższym biegu, który byłby zdolny uderzyć mocniej w tych właściwych chwilach, byłby bardziej poruszający. I nie każdy może to osiągnąć. Bunnyman i jeszcze kilku innych wokalistów jest do tego zdolnych. Jest też kilka rzeczy w głosach, których nie lubimy, nie lubimy na przykład głosów z dużym vibrato. Były takie rodzaje głosów, na które nie zwracaliśmy nawet uwagi. I wiesz, jak już przeszedłeś tyle, to być może mógłbyś znaleźć jeszcze kilka innych dobrych osób, ale jak już usłyszeliśmy Ray'a jak improwizował kilka linijek do naszej nowej muzyki, wydało nam się to bardzo przekonujące i pasowało nam do tego, co chcieliśmy zrobić, od razu nam się to spodobało.

Czyli dopiero wtedy, kiedy Ray do was doszedł płyta nabrała aktualnego kształtu?

Tak, z pewnością, wcześniej oczywiście przygotowaliśmy wiele rzeczy, ale musieliśmy przystosować muzykę do głosu Ray'a. Piosenki, które wydawały nam się wspaniałe, po dodaniu jego głosu nie brzmiały już tak samo, z drugiej strony piosenki, które wydawały się mniej ważne nabrały znaczenia w połączeniu z głosem Raya, zmieniliśmy trochę melodię, żeby bardziej wyeksponować jego głos. Mogliśmy też pisać teksty, mając świadomość jaki głos będzie je śpiewał. Głos ma kluczowe znaczenie na płycie.

Ray, czy byłeś wcześniej fanem Genesis?

Tak, to znaczy, nie tylko Genesis, ale też wszystkich, którzy z Genesis wyszli, jak na przykład Peter Gabriel czy Phil nie tylko podczas współpracy z zespołem, ale także podczas ich całej kariery solowej. Pierwsza płyta jaką kupiłem, to był "A Trick Of The Tail", co ciekawe, to była pierwsza płyta z Philem.

To też moja pierwsza płyta.

Wydaje się, że to była pierwsza płyta każdego. Bo to była naprawdę wspaniała płyta i pewno ze mną zawsze już zostanie. Poza tym było tyle dobrych piosenek, pod którymi podpisali się Genesis, albo Peter, czy też Phil. I ciężko chyba nie być fanem tej grupy.

Czy to było w sumie dużo trudniejsze, niż mógłbyś przypuszczać? Musiałeś chyba mieć strasznego stracha?

Tak, na początku to było przerażające, ale później, w miarę rozwoju wydarzeń, stało się to już normalne i kiedy przeszliśmy już do pracy nad płytą, to wtedy okazało się, że to w sumie taka sama procedura, jak z kimkolwiek innym, nieważne z kim nagrywasz płytę, skoro i tak chodzi o granie muzyki. Myślę, że jest tak dlatego, że czuję się nieźle w muzyce, lubię śpiewać, czuję się przy tym naprawdę nieźle i podoba mi się to.

Słuchając płyty miałem wrażenie, że jest to nowa płyta Genesis, ale nie kolejna płyta Genesis. Czy jest to płyta, którą chcieliście nagrać już jakiś czas temu, ale skoro Phil był z wami musieliście iść z nim na kompromis?

Nie, w ogóle nie, to co otrzymujecie teraz jest takie z powodu wszystkich osób, które były związane z nagrywaniem płyty. Kiedy Mike i ja zasiedliśmy do pisania piosenek, wyszło z tego, to co wyszło, a Phil był wtedy ciągle z nami, mógł mieć na to jakiś wpływ. Jak ma się trzy osoby i jedna odchodzi to popycha nas trochę w stronę muzyki, którą, my bardziej lubimy, ja czy też Mike, dlatego tak to teraz brzmi. Ale jakoś desperacko do tego wcześniej nie dążyliśmy. Phil mógłby ciągle być z nami, mógł zdecydować, że z nami zostaje i wtedy z nim nagralibyśmy tą płytę. Ale chyba nie powinniśmy tego robić, to by tak nie brzmiało i on też nie czułby się z tym bardzo szczęśliwy. My po prostu lubimy pisać muzykę i robimy to na różny sposób. Mike ma Mike & The Mechanics, a ja też mam własną grupę. To była dla nas nowa możliwość wyrazu, mamy tutaj szkielet Genesis, ale z całkiem nowym głosem, niezłe wyzwanie dla nas. I kiedy już raz zaakceptujesz taki pomysł, to robisz wszystko, żeby się tak stało. To bardzo ekscytujące.

Na czym polega twoja technika pisania piosenek, bo wiem że piszesz tego mnóstwo, przez cały czas. Czy po prostu piszesz i nie myślisz o tej czy o innej płycie i potem po prostu sprawdzasz, co masz i ...

No nie do końca, zanim zaczęliśmy nasze solowe projekty, to staraliśmy się w Genesis pisać piosenki wszyscy razem, nie przynosiłem więc żadnych piosenek napisanych przeze mnie. Zaczęliśmy pisać rok temu i ja nie przyniosłem niczego z moich wcześniejszych rzeczy. Staraliśmy się być spontaniczni, improwizować, z włączonym automatem perkusyjnym, zaczynaliśmy grać jakieś akordy, riffy na gitarze itd. I jak tak improwizowaliśmy to wszystko się zaczynało krystalizować. I to chyba jest dosyć niezwykłe, w porównaniu z innymi zespołami. To wiele bardziej spontaniczne niż ludzie myślą. A to wszystko co piszę w domu jest przeznaczone na moje solowe projekty. Ale myślę, że to jest właśnie to, co nam się podoba w nagrywaniu płyt Genesis. Przy okazji wszystkie piosenki, które są na płycie są jego integralną częścią.

Macie takie szczęście, że macie wasze własne studio i w każdej chwili możecie tam zajść i zacząć nagrywanie. Ale czy nie kusiło was nigdy, żeby wyjść poza to studio, żeby zmienić trochę środowisko, zmienić trochę brzmienie. Czy też nie wyobrażacie sobie pracy poza tym studiem.

To nie jest dla nas takie ważne, nie przywiązujemy dużej wagi do miejsca w którym nagrywamy, gdybyśmy nagrali płytę gdziekolwiek indziej, brzmiałoby to chyba tak samo. Tylko że wtedy musielibyśmy wynająć pokoje i studio. Tutaj czujemy się bardzo wygodnie. Tutaj nie musimy się martwić o nic poza muzyką. Po prostu możemy usiąść i niech się to wszystko rozwija, to wszystko co możemy zrobić. Co innego, jeżeli chodzi o pracę z jakąś wybraną osobą i jedziesz do innego kraju, żeby z nią pracować. To co innego. Ale skoro mówimy Mike'u i o mnie, to staramy się pracować jak najbliżej miejsc, gdzie mieszkamy. Jaka jest rola producenta na płycie Genesis? W przeszłości, pamiętam, zmienialiście producentów do różnych części płyt. Na przykład ciebie zamieniliście na Nicka. Ostatnią płytę produkował Nick?

Nick jest współproducentem, ale szczerze mówiąc, my nie zatrudniamy kogoś, kto w całości ustala za nas kierunek w jakim pójdziemy. My piszemy w inny sposób. Dla Genesis piosenki muszą współgrać z brzmieniem. Pierwsze powstaje melodia na Keyboard Tony'ego, później moja gitarowa partia. Dostaje się wtedy brzmienie, nastrój i klimat piosenki. Więc w sumie, to wspaniałe, że mieliśmy Nicka, który miał kilka doskonałych pomysłów i był naprawdę bardzo zaangażowany w produkcję, ale tak naprawdę, to sami wyprodukowaliśmy płytę do pewnego stopnia. Nic za bardzo nie poprawialiśmy, nie znęcaliśmy się nad wieloma kawałkami. Musiały wszystkie zgadzać się z brzmieniem i nastrojem, w jakim zostało to napisane. A nie jak wtedy kiedy piszesz wcześniej piosenki, wchodzisz do studia i próbujesz keyboardy, gitarę i tak dalej. To wszystko jest już określone wcześniej, podczas pisania, wiemy w jaką stronę się pójdzie.

Czy ten powrót do niektórych tricków brzmieniowych na nowej płycie, powrót do rozwiązań z okresu "Mama" jest zamierzony? Są rzeczy, które bardzo kojarzą mi się z tym okresem "Mama".

Nasze decyzje nie są tak naprawdę zamierzone, my po prostu gramy, to co gramy. My wcale nie jesteśmy tak bardzo świadomi, tego co graliśmy w przeszłości, nie staramy się słuchać starszych płyt, ostatni raz przesłuchiwaliśmy stary materiał podczas remasteringu, to było jakieś 3 lata temu, gdyby nie to, wcale bym nie słuchał starszych płyt Genesis. Wiesz brzmienie jakie wychodzi na płytach jest funkcją tego co ma się w zasięgu podczas nagrywania płyty. Jeżeli przypomina to starsze płyty....? Nie wiem, w jakich punktach jest to podobne.

Myślę że zawsze pozostaną w naszej muzyce charakterystyczne elementy z przeszłości. Podczas nagrywania płyt każdy ma swoją technikę i swój styl, wie, co mu się podoba. Jeżeli posłucha się "Mama" to bardzo dramatyczna piosenka, a na nowej płycie jest bardzo dużo dramatyzmu. Mogę to wyłapać. Wiesz, zawsze przechowają się jakieś elementy z przeszłości, na każdy płycie.

Zatrudniliście zewnętrznych perkusistów na płycie, czy zagrają z wami na trasie?

Nie mieliśmy "wewnętrznego" perkusisty, więc musieliśmy zatrudnić kogoś z zewnątrz. Na płycie gra 2 perkusistów: Nick D'Virgilio i Nir Z, ale muszę przyznać, że większość zagrał Nir Z i on pojedzie z nami na trasę.

Czy nowa trasa Genesis będzie się w czymś różniła, na przykład pod względem doboru materiału?

Na pewno zagramy dużo piosenek z nowej płyty, ale z Genesis zawsze próbowaliśmy zagrać jak najwięcej z nowej płyty, tyle na ile pozwoliła na publiczność i oczywiście później starsze rzeczy. W ciągu całej naszej kariery tak było. Myślę, że tym razem będzie podobnie. Zagramy wiele starszych piosenek z wokalem Raya. Myślę, że większość z nich będzie całkiem nieźle brzmiała. Kilka oczywiście będzie różniło się od oryginału, niektóre nawet bardzo, ale myślę, że będzie to interesujące. Niektóre piosenki zostaną jakby stworzone na nowo. Będą tak odmiennie brzmiały. I to będzie naprawdę niezłe. Nie zaczęliśmy jeszcze regularnych prób, ale kilka piosenek, nad którymi pracowaliśmy brzmią naprawdę dobrze.

Zmieniliście wasz stały zespół, z którym graliście przez lata. Na przykład brak podwójnej sekcji perkusyjnej na scenie może dużo zmienić.

Nie wiem, kto mógłby jeszcze grać na perkusji. Nie będzie teraz tej podwójnej perkusji, trzeba się z tym pogodzić, że Phila z nami już nie ma. Chester Thompson, ponieważ pracował z nami na płycie, pomyśleliśmy, że go weźmiemy na trasę. Daryl Stuermer, gitarzysta, grał z nami przez wiele lat, chcielibyśmy ciągle z nim grać, ale on gra z Philem, który ma trasę, w tym samym czasie co my. Postanowiliśmy poszukać nowego gitarzysty, Anthony Drennan, gitarzysta irlandzki. Nie słyszeliśmy zbyt wiele jego muzyki, ale to co słyszeliśmy zrobiło na nas duże wrażenie. Ma taki bardzo liryczny styl i będzie dobrze do nas pasował. To bardzo dla nas ekscytujące, będziemy pracować z wieloma nowymi ludźmi. Ale uważam, że ciągle zostaniemy tymi samymi Genesis.

Czy macie jakiś niewykorzystany materiał z sesji, jakie nagrywacie? Na Przykład z ostatniej? I czy wracacie do tego, czy wszystko raczej kasujecie?

Nie można wykasować piosenki, która kiedyś powstała, która była niezła, nie można tego zniszczyć, ona nie znika, nie możesz jej zapomnieć. Wiesz cały przemysł płytowy tak działa, że wydaje się single z nie wydanymi, dodatkowymi piosenkami i zawsze, teraz też po sesji zostaje kilka piosenek, które się nie mieszczą na płycie, bo mieliśmy za dużo materiału. Jest to bardzo wygodna pozycja, ale stwarza problemy decyzja, co ma się znaleźć na płycie, a co nie. Zostały przecież bardzo dobre piosenki, które się na płycie nie znalazły, ale mogą być wykorzystane na strony b singli. To jest ten dodatkowy materiał.

Ray, odpowiedz mi, czy ciężko pracowało się z nimi?

Nie, szczera odpowiedź.

OK., w porządku, słyszeliśmy, że z powodu wydania "Genesis Retrospective" doprowadziliście do czegoś jak "Beatles Anthology Reunion" i nagraliście razem singiel. Czy to prawda, słyszałem taką plotkę.

Przed tym jak zabraliśmy się do pracy nad nową płytą, pracowaliśmy, tak naprawdę to Nick Davis pracował nad boxami z naszymi nagraniami. Pierwszy to oczywiście praca z Peterem Gabrielem. Peter, jego wykonanie na nowo "The Lamb..." brzmiało całkiem nieźle, więc chcieliśmy z nim nagrać na nowo "The Carpet Crawlers", zaczęliśmy już nagrywać wstępną wersję w domowym studio. Więc już było to w fazie wstępnej, Phil też grał na perkusji, ale zaczęliśmy prace nad nową płytą i musieliśmy to odłożyć na bok. Ale pewnego dnia to ujrzy światło dzienne, w jakiejś formie.

Czekaliśmy 27 lat, żeby zobaczyć was na żywo w Polsce. W końcu ten dzień chyba nadszedł.

Tak, wiesz, bardzo chętnie byśmy u was zagrali. O ile by to można było łatwo zrobić. Ale o ile pamiętam, mieliśmy ostatnim razem gdzieś u was zagrać. Miał być jakiś koncert, ale wszystko się rozsypało. To miało być gdzieś, gdzie scena jest bardzo duża... Jest gdzieś taka scena?

Jest kilka takich miejsc.

To zawsze tak jest, że te rzeczy nie zależą tak naprawdę tylko od decyzji zespołu, jest przecież tyle różnych aspektów, kiedy organizuje się koncert na skalę Genesis. To zależy też od organizatora i promotora trasy w Polsce, czy gdziekolwiek indziej. Wszystko musi do siebie pasować, daty, nasze położenie geograficzne w danym dniu, może być wiele różnych powodów, dla których grupa nie gra gdzieś koncertu. Na przykład kraje Ameryki Południowej, w których nie graliśmy zdaje się całkiem długo. Miejsca jak na przykład Buenos Aires, gdzie naprawdę bardzo lubimy grać koncerty, ale to tak prosto niestety nie działa. Jest tyle szczegółów, które muszą być brane pod uwagę. Polska staje się coraz bardziej możliwym miejscem na koncert, z tymi wszystkimi zmianami politycznymi, które miały miejsce w ostatnich latach. Teraz nie ma już powodów, żeby tam nie grać. Gramy w Niemczech, więc logicznie jest zagrać też u was. Tym razem jest to dużo bardziej prawdopodobne. Ale ciągle nie mamy żadnych ostatecznych decyzji dotyczących trasy europejskiej.

Obiecujemy tym razem zachować się w porządku. Proszę, zróbcie co w waszej mocy. Dziękuję panom.

Rozmawiał Piotr Metz

 Zobacz profil  
PostNapisane: N lis 28, 2010 2:31 am 

Dołączył(a): Wt kwi 17, 2007 2:31 pm
Posty: 1104
"Another Chiddingfold Afternoon" - Ray Wilson, Mike Rutherford and Nir Z talk about the new Genesis album and about their forthcoming tour

Interview by Alan Hewitt, Simon Pound and Ian Jones, conducted at the Chiddingfold Working Men's Club on Thursday, September 25, 1997. Photos by Ian Jones and Dale Newman

Some of the TWR staff with some of Genesis
(Photo - I. Jones/TWR)

TWR: How long have you been in rehearsal; two or three weeks?

RW: Yeah, its... let me think... we are coming to the end of the second week, tomorrow will be the tenth day but I think the first two or three days is like a school band and you don’t count them really but it is coming together. We have got about thirty songs... too many really and we have done all of them twice and some of them thrice! (laughter). To be honest, the second time around there are a few of them instantly work fine and you know they are going to be good and there are others that take a bit more time and effort. The newer songs, generally the songs off the new album, because we've never played them live before are, generally speaking the harder ones to get going. They are not the harder ones to sing because obviously I am the one singing them, but they are the harder ones to get right musically, but it is coming along well.

TWR: We noticed that you were playing a much slower version of "Calling All Stations" while we were waiting out here...?

RW: Was it slower? I don't know if it is slower or not. It is quite interesting that you said that because for us, obviously it is... there's a loop through "Calling All Stations" which has a certain tempo to it.

TWR: The tracks that work best on the album seem to be the ones you had involvement with and which gave your voice that really breathy quality which is typified by "Calling All Stations"...

RW: And how did it work? Hearing it, I know it was kinda rough but be critical; I don’t want you to be...

TWR: We enjoyed hearing your voice, the track seemed heavier to us, there was a lot more punch with the drums at the bottom end which the track needs...

RW: Yeah, it... I think the song takes... it needs a lot of balls and when you hear it you go; "Fucking hell!" that's the impact it has on me; it's the title track of the album. It's the first song with me on it, the new front person and stuff, and the song has to have that kind of "Wow!" thing about it and it'll take time to get it but it's only the second time we have gone through it.

TWR: That should have been the first single - everyone we know has said this...

RW: Should I tell you why it wasn't used? It's too long.

TWR: That has never stopped Genesis before...

RW: I know, and I agree with you, but the problem is... It is my favourite song on the album and so let's say that I am in complete agreement with you, but the reasons why are because this time round, especially in America, Genesis this time round are a little bit under dig-ish. Phil has gone and quite frankly even if Phil was still here it would be quite difficult because the mood of America has changed towards more established artists - people like Bon Jovi, Bryan Adams, Tina Turner and I am not saying that Genesis are in that genre, but they are still an established group, and I don't know of many expectations at the moment and Genesis... we are struggling like fuck in America, really struggling.

TWR: Does that affect the tour...?

RW: Yeah, it does. We will do it but it will be smaller... I think that you look at... you try and think well, why is that? You listen to the album and you think it is a good album I don't think there is any doubt about that so why isn't it stocked in the shops? Why don't you see it everywhere like we did with "We Can't Dance"? I was kind of involved, although not too involved in making decisions and the band tended to let the record company make these decisions, and obviously Tony Smith has an input and he tells us what is happening but the record company has to be enthusiastic and so you kind of let them go with what they feel to a degree.

If we completely disagree then there is no point, but the single "Congo" has never been my favourite song, I make no bones about that. It is a bit too quirky for me and I think there are better alternatives, but the idea was that they wanted to establish the band in rock radio, you know. There are so many formats and they wanted to give the band the credibility tag that maybe they had lost with the "Pop" element on the last couple of albums, and the feeling was that maybe we could hit the rock radio format with a song that fitted the four minute playing format. So that they wouldn't have an excuse not to play it, and establish ourselves as a rock act again, and the credibility would feed through to top forty radio and so on and so forth, but my personal tastes of the moment are really the alternative rock bands - Radiohead, things like that are the things that I like. It's a bit Progressive, but it is Nineties Progressive and more guitar based than Genesis are, an I didn't see how "Congo" fitted that at all.

For me, it's a rock song, yes, but it doesn't have that, whatever... it is; that aura about it, whatever it is that just doesn't happen and I don’t see the point in selling something to a format that doesn't fit that format. The idea was to establish us as a rock act and so to put out a single that wasn't the obvious ballad which for me are the more obvious singles, and I include "Shipwrecked" as a ballad, and so those... "Shipwrecked", "Not About Us", "If That's What You Need", although that may be a bit stringy for the Nineties, I don't know. I regard one of those songs as being the best single option but if we'd started with that it would have given the wrong impression, and made people think "More fucking middle of the road Genesis, here we go!" and really the album isn't middle of the road, it has got a lot of stuff on it that is definitely not middle of the road, although there are one or two songs there that are. But I think "Calling All Stations", "The Dividing Line", and "There Must be Some Other Way", they aren't middle of the road songs. They are Rock songs of a Genesis type for me. And I thought it was right to start off saying "This is a rock band" and "this is a rock album" and to get the message across and by doing that we have really suffered on airplay because the song... the stations that will play us... the commercial stations, like Capitol FM, they listed it and the more commercial stations, in Britain anyway are the ones who are going to play the band, and "Congo" has proved a little too heavy for some of them, and so we released it to give a rock credibility to the band, and no bugger will play it!

TWR: So, Ray, what is the feeling within the band about what has "gone wrong" for you in America this time round...?

RW: Well, we just feel that it is not being played and people don't know it is out because they are not hearing it. It is obviously difficult for the record company to convince retailers that this is a "good bet" when it isn't being played on radio, so I think that again, going back to trying to establish the band as a rock act by releasing a ballad which would have instantly got... more people would have played it, they would have gone... "What a lovely song, a Genesis track..." which gives it clout as well and we went with the rock song.

The rock song has never been taken to top forty radio in America either, it was never taken there... we haven't been refused there yet.. it was taken to rock radio and they didn't think it was worth taking it to top forty radio on the response from rock radio and so, that is where we are at and so now, what we are saying is that "Not About Us" has been discussed as the next single in America and "Shipwrecked" is the next single here and what they are saying is that "Not About Us" is a bit more contemporary, a bit more across the board, guitar based and everybody is guitar mad in America, and it has got an American sound to it and that's the concensus of opinion from us and we are going to take that to top forty radio and that will really be our first attempt at top forty radio, and if we get accepted on top forty radio and they start playing it, I have no doubt that it will be a reasonable hit, because it is a good enough song to be a hit and given the fact that it is Genesis as well, should help it. The name and what they have done and achieved through the years should help it, but it is a minefield.

I think with this album we are caught somewhere between what the band has done more recently and what they have done in the past. When it came to singing Mike's songs I had a freer rein than when I was singing Tony's and that is because Mike doesn't know what he wants until he hears it, whereas Tony knows what he wants in the first place, so that is the difference! (laughter). If he has got a melody you know, he is very musical and he knows the notes he wants to fit within the chords that are being played and that's fine. I understand that, so that takes my voice somewhere it is not naturally meant to go sometimes, and sometimes that is a good thing.. It takes me places where I wouldn’t normally go so there are plus and minus points and I think that is something that will develop as he begins to understand how I sing and incorporates that within the way he writes his melodies.

There was no point me going in there - twenty eight years old as I was then, and saying "I know better than you do" because I obviously don't, and that is why I felt it was necessary to keep an open mind about it and it is fine with hindsight to say "it could have been done this way..." Mike and Tony did it the right way and learned from it and hopefully the next album will be better, because of it. That is the way I want to try and look at it. The American thing is obviously, very disappointing but we will play them. If we have to play smaller shows then fuck it - we will play smaller shows, but we will play them! All they give a fuck about is that the places we play are busy - they don't want to play to a half empty arena, stadium or anything. The way we look at it is if we have to do theatres in America, let's do FULL theatres rather than do half empty arenas.

TWR: Dipping a little further back, Ray. What actual input did you have to the actual album itself?

RW: My input was pretty small. I mean, I suppose when I did my second audition... the first audition I sang old songs, I don’t know if you knew that? That got me the next audition, myself and a guy called Dave were singing with the band at that point and Dave sounded more like Phil and I sounded more like Peter but I had a bit of character of my own so when we went into the second audition, Mike and Tony were playing musical ideas and they said "just sing anything..." which was a great feeling! (laughter) and they were playing bits and I was "dah de dah..." just humming and making any old shit up, quite honestly (laughter) and out of that audition comes "There Must Be Some Other Way" and I was like "where am I?" (laughter)that was really what it was like (laughter) and Tony's verses used that idea and that's what the song is about now.

With regard to "Not About Us", I think I was singing the line: "A little piece of something, falling gently down, down, down..." that type of thing and so the verse idea comes from me; bits of lyrics and it is Mike's chorus. "Small Talk" I wrote all the lyrics to it and it is all the guys' music, and there are a couple of other B Sides; "Run Out Of Time" was a song that did run out of time! (laughter). I was given a B-list - a few bits of music I was given to write to which the guys will openly admit to, and "Small Talk" wasn't one those, it was a good backing; it sounded a bit like "Sledgehammer"-ish to me and I thought I really like this, I hope I can write something worthwhile and I felt with the song I almost got it but not quite. It misses a hook for me. If it had one it could have been a great single bit it is still a good song and I am happy with it.

"Banjo Man" is something I have never liked, but Mike and Tony stuck by it but I never liked it, but I wrote all the lyrics and based it on a busker I had seen somewhere. "Nowhere Else To Turn" I wrote about... God knows how I would rather forget about these songs! (laughter). "Anything Now" you would like that one, it is very... a lot of people thought that should have been on the album quite honestly, and it will be a B-Side but it will be a waste of a B-Side because it had more of an EP feel to it and there area few of them. There is one called "Sign Your Life Away", and there is another and what I think will happen with these, is that "Not About Us" will be the third or fourth single in Europe and they will probably make an EP out of it, that is what I think they will do. They haven't said that, but they have talked about a possible EP and so maybe do an EP when the European tour is about to start, or in the middle of it. That's what I think they might do but they might do something completely different! (laughter).

TWR: How have the rehearsals themselves been going, Ray?

RW: It has been like everything else I have done with this band; it has been hard work but easy going and it is only easy because everybody knows what they are doing and that's it. It is not easy because everybody is sitting around scratching their arse, we are really working hard at it and everybody knows their bit. Nir has worked hard on the stuff; Anthony Drennan has got the biggest nightmare really because he has got to follow Mike and Tony which is no easy thing, because Mike and Tony kind of make.... They remember things as they go along and that is the way they do it and with the rest of us, we want to know absolutely everything from the word go and we have done our work and Mike and Tony are kind of doing it as they go along which is fine because they have done it all before anyway. What inevitably happened was that, as I said, for the first couple of days, it was like a school band and now that everybody is remembering their bits, the guys are experimenting a bit and it is sounding good.

TWR: You said that you have rehearsed forty songs; does that mean we will hear most of the new album?

RW: I don't know really. The songs we have rehearsed are: "Calling All Stations", "There Must Be Some Other Way", "One Man's Fool", "Shipwrecked", "Not About Us", "The Dividing Line", and I think that is about it.

TWR: Any older songs...?

RW: We've got "Domino", "Home By The Sea", songs like that and you can't really do them and "One Man's Fool" and "Alien Afternoon". One of our concerns with "Supper's Ready", we are not going to do it all but we want to do a bit of it, and we know fans are going to expect us to do it all, and we just can't play it all, and I expect we will do a bit of it as part of something in some kind of medley.

I mean, I am trying to get the guys to do things they haven't played or that they don’t regard as popular, and we are talking about maybe a bit of "Dancing With The Moonlit Knight", maybe a bit of that and maybe... there is a bunch of them we could do and we are jogging their memories by playing bits of "A Trick Of The Tail" (laughter) and I was saying "why don't we do a bit of 'Entangled' or 'Ripples'?" I like that kind of stuff and I am not a diehard Genesis fan and wouldn’t claim to be but I had a few albums and I know "Ripples" for Christ's sake! What we are thinking of doing is; obviously the band do a medley to try and cover a few songs and what we are thinking about is maybe doing an acoustic type medley as well and that will involve different songs because you can't do "In The Cage" acoustically, so we are looking for new ideas and something special happens and it has already happened when we were doing the stuff acoustically, and I think we even tried "Throwing It All Away" acoustically, and we have tried a few things acoustically and the next stage is to ask: "Well, are there any others...?"

I am trying to persuade Tony to do a couple of things on piano and we will forget the acoustic thing and just do a couple of things with just piano and voice which would be a nice feature as well, to just go over to Tony and sing with Tony on his own and then have Tony play acoustic guitar which he does, and then maybe... I mean Phil had the drums, he could go and do that and it is a bit frustrating for me because I have been playing the guitar since I was sixteen and I'll be doing "Not About Us" obviously, maybe I will start it but given the lack of time and everything, and having Anthony who is a great guitarist with a lot of Daryl's characteristics and he is very musical, and it is lovely to listen to, so this time round that will be the situation, and I would imagine that as we go through this tour I will begin to think of other things I can do.

The Farm
(Photo - A. Hewitt/TWR)

And at this point we were joined by the Chief Mechanic himself - and now we shall hear what Mike's thoughts are about the band's tour and album. Over to you, Mike...

TWR: When we heard that Phil had left and that you were carrying on, we all thought that you were being incredibly brave. Did it actually feel like that to yourself and Tony when you made the decision to carry on...?

MR: No, we are not brave. I just think you know, we didn't really ask the question, we just wrote some music really, that's when we decided whether it was worth carrying on or not, and the last gig at the Cowdrey Ruins wasn't really a farewell to Phil at all, we hadn't thought about it. At this stage of your career, every tour is your last! (laughter)

RW: Tony would say though, that he really thought that "Fading Lights", when he wrote that, he thought it was the end...

TWR: We are glad that it wasn't! So how are the rehearsals going, Mike...?

MR: Quite good actually. I think the new guys are better rehearsed than Tony or I (laughter). Nir has worked out well and Anthony is coming down a little bit later, and he has done well because he didn’t know what key we were working in and it is difficult to learn it and he had learned it in the normal key and we had kind of warned him but it is difficult to learn it seriously you know. I play most of my stuff with a tuned down guitar.

TWR: Do you still tune down E to D...?

MR: Yeah, I can't play it in normal tuning... well I can but it is easier this way. Yeah, the rehearsals are going really well and there's a good vibe although America has been a bit funny this time round, but the rest of the world has gone really...

TWR: Yeah, we have just been talking about the situation in the States, we can't understand it...

MR: A lot of people are having problems in America, the turnover of certain established artists has been down and they can't find a niche so to speak. But we are going to battle on. We have got to get a vibe going and at the moment things are a bit cold. The trouble is, until they hear something, until they hear Ray they can’t get excited about it and it is all based on hearsay.

RW: Or they have heard me and didn't get excited about it! (laughter).

TWR: When do the rehearsals move on to... is it Bray Studios, now...?

MR: We have got another two weeks here after this week, and the new stage set up will probably be used in Europe so you will be alright! (laughter) and we have got a much stronger idea for the screens this time. It was not traditional lighting last time and last time the biggest crisis was to get it working, actually because the technology is so much simpler. What used to run the screens was an incredibly complicated thing, but this time it is just a little PC really, and it was on laser disc last time which was very inflexible, but this time things are much more flexible... we hope! (laughter).

TWR: So, how are you feeling, are you excited about this new project?

MR: Live I don’t think there is any question about it but then we haven't done anything yet, but live is always somehow easier.

TWR: Yeah, we were talking earlier about earlier tours and how it was having to tour to promote the new album rather than the other way round...?

MR: I suppose so, especially in the States. America is pissing me off because it is spoiling my enjoyment of everywhere else really, and if it hadn't been released it would be easier but that's life, I think. Because I have been quite impressed with the feeling of the fans before they have even heard it, and in America it will start to grow. It takes people time to get into Ray and how he sings. I think I remember the first tour with Phil and the past gets further away on tour and you establish the present more I think, and people will only have part of the story from the live show.

TWR: In terms of the tour, obviously you are doing the States before Christmas, and Europe early next year. Are there any plans to include other places...?

MR: Well, we will see how it is going. Tony and I are both keen to see new places and it will really be decided by how well the album does and we may do something else in the summer, who knows?

TWR: Will any of the gigs be filmed?

MR: I would think so, we will record everything and probably film some shows, it depends.

RW: I hope so, if only to show my mum if nothing else! (laughter)

TWR: Tony was saying that he really wanted to hammer the point home by getting back into the studio as soon as possible to record another album...?

MR: I think we will see what happens, and there is too much going on between "now" and "then" so we shall see...

RW: It is good to know that you guys... when we do interviews and people ask "what if this album doesn't sell as well as the last one... will you be disappointed..?" and it can’t sell as well as the last one, you know. I couldn't come in and replace Phil and expect to sell eleven million albums, it just doesn't make sense, and my view always was of it, if people who really love Genesis, like you guys obviously do, and you know a lot of people who do as well. If these people like the album, then I have achieved it. It has been a success, and it is good to hear you guys saying you enjoy it and genuinely saying you enjoy it, because in all the disappointment of America, that certainly keeps your spirits up... it keeps mine up!

MR: We are glad you like the album, it always helps.

Some of the TWR staff with Nir Z.
(Photo - I. Jones/TWR)

And now we are joined by Nir Z; the band's new drummer, for his perspective on the band and tour...

TWR: How does it feel to be working with a band like Genesis...?

NZ: Awful! (laughter). They just don’t feed me! (laughter). It's great, it is really, really great musically first of all, these people have been doing music for so long and it is great to have the ability to try things, especially with Tony and Mike, you know. They are very easy going, very open minded.

TWR: How did you become involved with the new album...?

NZ: It started when the band's manager saw me in New York in a band. I used to have my own band over there, and at the same time I did a lot of gigs and sessions, and Tony saw me and remembered me, and he heard that I had left the band and decided to give Mike and Tony some CDs and they decided to check me out, and I came to The Farm and we jammed some music and that was before the album and was just instrumental.

TWR: So, you were involved with the album before Ray was taken on board...?

NZ: I was given a lot of space to create drum parts and they had just a basic drone machine you know, and I was experimenting and improvising different stuff and they basically didn’t know the songs when we recorded them and they wanted to keep it that way. It wasn't an album where we went in and rehearsed, and I knew exactly the X and Y different sections. Sometimes you have that freedom to play certain patterns and fills but it is not always as open as it was with Tony and Mike.

TWR: Were you nervous about working with people who have been in the business for such a long, long time...?

NZ: I could have been... "Hey, wait a second..." or see it as just three guys who have had experience of three great drummers: Phil, Chester and Bill Bruford, but they never let me feel that it was such a big deal and now we have got the pressure of playing live and OK, Phil Collins is not there and you wonder how you are going to plug that gap?

TWR: Have you played to big crowds before...?

NZ: Yes, as you know, I am from Israel originally and I have played drums for years, and I played drums with all the top artists before I left Israel, so I know what it is like, and even with Genesis I feel comfortable with it. I am playing drums for the group so I am at the heart of it.

TWR: How are the rehearsals going and how long have you been rehearsing...?

NZ: Great. This is the second week now, the end of the second week and you know we have a lot of songs and we are getting on with the songs and not dealing too much with detail and we are very close to getting a set together and deciding what songs we want to play, and what songs we don't want to play, and we will take it from there.

TWR: Which songs do you particularly enjoy playing?

NZ: "The Dividing Line" is a pain in the butt! (laughter). It was just one of those experimental jam sessions in the studio and I have no idea what I played and before we started rehearsals I said "Ok, let's listen to it now..." There is a lot of movement there, a lot of toms and there's a drum solo in there and it will probably be longer in the live show! There is a lot of old stuff like "In The Cage", "Carpet Crawl", "Turn It On Again" where I am not really playing the song and there are different "spots" for you as the drummer.

TWR: How familiar are you with the older material?

NZ: I was familiar with the hits and stuff like "Selling England By The Pound", a lot of the Gabriel stuff. I never had Genesis records but I always heard the on the radio and I just had to listen to that stuff to learn it and that is how I have done it.

That wraps up this extremely interesting look behind the scenes at the band's rehearsals and our thanks to Ray, Mike and Nir for giving up so much of their time to speak to us so candidly and so entertainingly. Thanks also to Dale Newman for all his assistance and encouragment.
This website © 1999-2010 TWR

 Zobacz profil  
PostNapisane: Wt lis 30, 2010 7:03 pm 

Dołączył(a): Wt kwi 17, 2007 2:31 pm
Posty: 1104
http://gwiazdy.wp.tv/i,Ray-Wilson-o-zyc ... ml#m691085

Ray Wilson o życiu w Polsce (video)

http://gwiazdy.wp.tv/i,Genesis-Klassik, ... index.html
O tym co by pomysleli Tony i Mike :))

 Zobacz profil  
 Tytuł: Re: Wywiady
PostNapisane: Pn mar 07, 2011 12:29 am 

Dołączył(a): Wt kwi 17, 2007 2:31 pm
Posty: 1104
http://www.magazyngitarzysta.pl/magazyn ... numer.html
Ray Wilson - wywiad
W tym miesiącu rozmawiamy z Rayem Wilsonem, niegdyś pierwszym głosem legendarnej grupy Genesis. Obecnie ten szkocki muzyk prężnie rozwija swoją karierę solową, a przy tym mieszka w... Polsce.
strona 46

 Zobacz profil  
Wyświetl posty nie starsze niż:  Sortuj wg  
Utwórz nowy wątek Odpowiedz w wątku  [ Posty: 31 ]  Przejdź na stronę Poprzednia strona  1, 2, 3  Następna strona

Strefa czasowa: UTC [ DST ]

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 3 gości

Nie możesz rozpoczynać nowych wątków
Nie możesz odpowiadać w wątkach
Nie możesz edytować swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz dodawać załączników

Skocz do:  
Powered by phpBB® Forum Software © phpBB Group
Przyjazne użytkownikom polskie wsparcie phpBB3 - phpBB3.PL